ผมได้เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การจัดการความรู้คณะวิทยาศาสตร์ฯ ครั้งที่ ๒ เรื่องงานวิจัยชุมชน ตรงกับวันพุธที่ ๑๘ กรกฏาคม พุทธศักราช ๒๕๕๐ ครั้งนี้ทางคณะวิทย์ฯได้เชิญ อ.อรพินท์ โปรแกรม การจัดการสิ่งแวดล้อม มาเป็นวิทยากร ในฐานะที่ท่านให้ความสำคัญและดูเหมือนจะเป็นผู้มีงานวิจัยชุมชนในระดับแนวหน้าเมื่อเทียบกับบุคลากรทั้งหมด
เริ่มต้นที่พอจะเก็บความได้ดังนี้
- งานวิจัยชุมชน หัวใจต้องมาก่อน
- เราต้องตอบแทนแผ่นดิน (ประมาณว่า ไม่ใช่เช้าชามเย็นชาม หรือเกาะกินกับระบบราชการ)
- ควรนำนักศึกษาเข้ามาเป็นทีมด้วยเพื่อให้เขาได้เรียนรู้จากการปฏิบัติจริง โดยนักศึกษาจะไม่ถูกปฏิเสธในภายหลังเมื่อเข้าไปสมัครงาน "มาจากราชภัฏ" ที่ผ่านมาพบว่า นักศึกษาในหลักสูตรได้รับการตอบรับจากสถานประกอบการ "เชิญอาจารย์ส่งมาได้เลย กี่คนก็รับได้ ถ้าคุณภาพเช่นนี้"
- เราว่าเราแน่ แต่เมื่อเข้าไปหาชาวบ้าน เราต้องหงายหลัง เพราะชาวบ้านรู้ดีกว่าเรา ทำให้เกิดความคิดว่า ทำไมหน่วยงานระดับประเทศจึงเอาความรู้ต่างชาติเข้ามาครอบงำภูมิปัญญาไทย มันไม่ควรเป็นอย่างยิ่ง
- กรณี ผีตาแฮก เราสามารถเอาวิทยาศาสตร์ไปจับได้
- ปกากะยอ ถือเป็นภูมิปัญญาไทยที่น่าศึกษา
- คนที่คิดว่าตัวเองเก่งจะไม่ได้อะไรจากการอบรมเลย (พูดถึงการเข้ารับการอบรมวิจัยชุมชนครั้งแรก)
