บนรอยเท้ากับเงาตัวเอง

การวางแผน

เรื่องเล่า  บนรอยเท้ากับเงาตัวเอง            ­รับราชการมาก็เนิ่นนาน  ประมาณ  22 กว่าปี   เป็นครูก็แล้ว  เป็นพลเรือนก็เคย    ตอนนี้เรียกใหม่ว่า …..บุคลากรทางการศึกษา  ก็ดูโก้ดี  …….พูดถึงชีวิตการเป็นครู ดูเหมือนจะจำอะไรไม่ค่อยได้ เพราะผ่านมาตั้ง 17 ปีแล้ว  ไม่ค่อยมีอะไรหวือหวาเท่าไหร่  จำได้เพียงอยู่บ้านพักครู กับตะเกียงน้ำมัน ตอนกลางคืน    และมีน้ำบาดาลแดงๆ ไว้ใช้   ที่เด็กนักเรียนเต็มใจนักหนาที่จะบริการให้    เต็มโอ่งทุกวัน ไม่เว้นวันเสาร์-อาทิตย์    อยู่อย่างสบายๆ กับธรรมชาติ แต่เงินเดือนก็ไม่ค่อยเหลือเก็บ เพราะกลับมาใช้เงินที่บ้าน เดือนละ 3-4 ครั้ง เท่านั้น    …….จนวันหนึ่ง   เกิดมีเวลาว่างขึ้นมา   จึงคิดได้ว่าเป็นครูคงไม่ทำให้ชีวิตคนอื่นดีขึ้น   และเริ่มรู้สึกว่า พ่อ ไม่ค่อยสบาย บ่อย ๆ      จึงหา  เครือข่าย แบบพิเศษ  ที่จะขอย้ายกลับมาดูแล (ทั้งตัวเอง และ พ่อ/แม่)  เป็นการย้ายกรณีพิเศษทีไม่มีใครกล้าว่าอะไร เพราะเป็นความคิดเห็นตรงกันของครูน้อยครูใหญ่ ว่า         “หากได้ครูคนใหม่มา  ชาวบ้านคงไม่เดือดร้อนอะไร” ……… จากนั้น กลับมาอยู่บ้านในฐานะลูกที่ต้องดูแลพ่อแม่  (ปกติไม่ค่อยได้ดูหรอก)             มาพูดถีงเรื่องงานกันบ้างดีกว่า  จะได้เหมือนคนมีสาระบ้าง   เคยเป็นครูมา 6 ปี  แล้วโอนมาเป็นพลเรือนจนถึงทุกวันนี้  รวมศิริอายุราชการ ได้   22 ปี   ขอบอกอย่างภาคภูมิใจว่า มีความดีความชอบ ปรากฏใน ก.พ. 7  อยู่   1 ครั้ง  เมื่อปีที่แล้วนี่เอง  จริง ๆ  แล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับสิ่งที่ได้มาเพียงแค่อยากขอบพระคุณ   นาย  ที่มีเมตตา  มุทิตาจิต    กับลูกน้องตัวเล็กๆคนนี้   มีความภาคภูมิใจส่วนตัวที่ ทำเพื่อตนเองในส่วนที่ไม่ต้องเป็นภาระเพื่อนร่วมงาน  และไม่คิดจะทำให้นายต้องเดือดเนื้อร้อนใจอะไร   ทุกอย่างปฏิบัติตามภารกิจที่ตนเองได้รับมอบหมายอย่างเคร่งครัด   หากมีเวลาที่จะเจียดจากงานได้   จะหาเรื่องกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน เพียงเพื่ออยากคุยสร้างมิตรภาพที่ดีต่อกัน  เผื่อหวังผลภายหน้า  อาจจะต้องลาพักผ่อนสัก  10  วัน  เพื่อน  คงจะช่วยอะไรเราได้บ้าง  ………  ทุกวันนี้ก็รู้สึกดี   อยู่ไปเรื่อย ๆ  ตามอัตราเงินเดือนและตามหน้าที่ทางสังคม   พิจารณาแล้ว….. งานก็คงไม่มีปัญหาอะไร   ถือว่ามี นาย  ที่ต้องรับผิดชอบ  ความเป็นไปในชีวิตหน้าที่การงานอยู่แล้ว  เพียงทำตัวให้ดีที่สุดในฐานะลูกน้อง   ทำอะไรก็ต้องคิดทำให้ได้    ที่สำคัญ  ตัวเอง   มีปากต้องทำหน้าที่พูด      มีปัญหา  ต้องหาคำตอบ  ไม่รู้   ก็ต้องถาม   ถามให้รำคาญมาก ๆ  คนถูกถามก็จะเอาไปทำเอง……สบายไป            ณ  วันนี้อยู่อย่างง่าย ๆ อย่างพอเพียง  เพราะมีองค์ประกอบชีวิตการทำงาน  ที่ ควรมี  สิ่งที่ดีๆ ยึดเหนี่ยว ไว้บ้าง  ก็คือ    ตัวเอง     เพื่อน    นาย    และ เครือข่าย…………………ศิรินทิพย์  ยงวณิชย์      กลุ่มนโยบายและแผนฯ   สพท.ลบ.1……………………