ชนเผ่ามราบรี
ตื่นนอน ผิงไฟ หิว ขุดมันอยู่ใกล้กองไฟ เผากิน สายจับปลา เก็บไข่นก เก็บน้ำผึ้ง ฯลฯ กิน อิ่ม นอน เดินป่า เมื่ออาหารหมด ย้ายที่อยู่ เจ็บไข้ใช้ใบไม้เผา ต้มกิน เสื้อผ้าของป่าแลกไม่มีใช้เปลือกไม้.....
ตื่นเช้า...นั่งผิงไฟ (ผิงได้ตลอดปี) อาหารเช้ากิน...ถ้ามี เมื่อไม่มีก็รีบไปไร่ นายจ้างเพราะที่นั่นมีอาหารเลี้ยง หรือรีบไปโรงเรียน มีอาหาร ทำงาน แพ้ว ถาง เผ่า พ่น ปลูก ฯลฯ ตามแต่จะให้ทำ เย็นกลับมาขึ้นไปดู ที วี ในหมู่บ้านม้ง(ห่างประมาณ1กม.) ที่นั่นอาจได้อาหารกิน ชายอาจได้เมา(เหล้า)กลับมานอน......
ภาพแห่งสังคม" ชาวป่า" ผู้ซึ่งต้องต่อสู้ด้วยความโดดเดี่ยวไร้ซึ่งกำลัง...
นักพัฒนาผู้ใจดี..... นำหมู ควาย ไก่ หม้อ อาหาร เครื่องใช้ที่จำเป็น กองทุน(จากภาครัฐ) .......
ชีวิตเปลี่ยนไป.....เช้า หาอาหารหมู เอาควายไปเลี้ยง รีบกลับที่พักเจ้านายประชุม นักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชม ผู้ใจดีมาเลี้ยงอาหาร ฯลฯ แพ้วถาง เผา พ่น คลุมหญ้า ด้วยสารเคมี ไม่มีนายจ้าง ทำเองลงทุนเอง ไม่มีอาหารเลี้ยง ปุ๋ย สารเคมี ขาย การตลาด ทุน กำไร ฯลฯ เย็นรีบจูงควายกลับ กลางคืน ขึ้นไปดูทีวี หรือเมา ที่บ้านพี่น้องม้ง.....
อะไรคือ ชีวิตพอเพียง สำหรับ "มราบรี"
ขอเอาใจช่วยให้อาจารย์และอาสาสมัครทั้งหลาย มีแรงทำงานต่อไปครับ
ได้เรียนรู้วิถีชีวิตดั้งเดิมอันงดงามของพี่น้องมราบรีแล้วไม่อยากให้มันสูญหายไปเลยครับ