สำคัญที่สุด และทำให้ไม่มีวันเบื่อ...แน่นอนค่ะ

อันเนื่องมาจากบันทึกความจำทำให้การทำซ้ำกลายเป็นเรื่องที่จำเจ ของอ.ประพนธ์ ทำให้อยากเขียนมุมมองของตัวเอง กับการทำงานประจำบ้าง สัปดาห์นี้รับหน้าที่ verify ออกผลการตรวจที่จะออกมาจากเครื่องตรวจโดยอัตโนมัติพร้อมๆกับพิมพ์ผลออกมาบนกระดาษด้วย เราต้อง

  • ตรวจสอบว่าผลจากเครื่องไม่มีสัญลักษณ์แสดงการเตือนถึงความผิดปกติใดๆ เช่น ค่าสูงเกินความจำกัดในการวัดของเครื่อง ต้องเจือจางตัวอย่างตรวจ, ค่าต่ำหรือ ติดลบวัดไม่ได้ อาจจะเพราะตัวดูดของเครื่องไปเจอกับไฟบรินในน้ำเลือด ฯลฯ
  • จากนั้นจึงตรวจสอบใบแล็บแต่ละใบ เริ่มตั้งแต่วันที่ เวลาลงถูกไหม คนไข้ในหน้าจอกับในใบแล็บชื่อ นามสกุลเดียวกันหรือเปล่า (เพราะคนลงทะเบียนอาจเบลอ กดเลข HN ผิดตัวแล้วไม่ทันดูซ้ำ)  หอผู้ป่วยหรือคลินิกที่ส่งมาตรงกันหรือไม่ สิ่งตรวจที่ส่งมาถูกต้องตรงกับ test ที่สั่งตรวจหรือเปล่า รายการตรวจแล็บที่มีในใบมีจำนวนเท่ากับบนหน้าจอหรือเปล่า มีอะไรตกหล่นขาดเกินหรือไม่
  • ตรวจสอบทุกอย่างนี้แล้ว ถึงจะดูผลตัวเลขค่าแล็บที่ออกมาว่า ไปด้วยกันหรือเปล่า เหมาะสมกับคำวินิจฉัยที่บอกมาในใบแล็บไหม ถ้าค่าผิดปกติ เป็นค่าที่พบได้ไหม เหมือนของเดิมหรือเปล่า สมควรตรวจซ้ำก่อนออกผลหรือไม่ เรียบร้อยครบถ้วนกระบวนความแล้ว
  • ถ้าเห็นว่าออกผลได้ก็จัดการลงรหัสตัวเอง ออกผลให้ทางหอผู้ป่วยและคลินิกเปิดดูจากหน้าจอได้

ในการออกผลแต่ละราย แม้จะเป็นการทำอะไรที่ดูเหมือนซ้ำๆกัน แต่สิ่งที่ทำให้เราไม่รู้สึกเบื่อหรือเห็นว่าจำเจ ก็คือ "ใจ"ของเรานี่เองค่ะ เมื่อใจอยู่กับสิ่งที่ทำ เราจะพบว่า แต่ละใบแล็บก็เหมือนคนไข้แต่ละคนที่เราพบ บางคนชื่อเพราะ บางคนชื่อแปลก บางคนนามสกุลแปลก หลายๆครั้งเป็นคนที่เรารู้จัก ทุกคนเปรียบเสมือนใครที่เรารู้จัก กำลังรอผล บางคนอาจจะนั่งรออยู่ที่คลินิก บางคนอาจจะนอนรออยู่ที่หอผู้ป่วย ผลหลายๆอย่างต้องใช้เพื่อการตัดสินใจที่จะทำอะไรต่อ บางอย่างเป็นการติดตามการรักษา บางอย่างก็เอาไว้ให้แพทย์ตัดสินใจว่าจะให้กลับบ้านได้หรือยัง เช่นผล Microbilirubin ของเด็กทารก 

เรียกได้ว่า ยังไม่เคยมีวันไหนไม่พบอะไรที่ทำให้เราสนุกกับการทำงานนี้ เป็นงานที่ผลของมันเป็นที่ต้องการและมีส่วนช่วยคนอื่นแน่นอน คงไม่มีใครอยากจะโดนเจาะแขนเอาเลือดมาตรวจแล้ว ไม่อยากรู้ว่าผลเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นคนสั่งตรวจหรือคนถูกตรวจ ถ้าเราคิดถึงแค่ใบแล็บกับหน้าจอ เราคงไม่รู้สึกเช่นนี้แน่นอน   

เชื่อว่างานประจำทุกอย่าง ไม่ว่างานอะไร เป็นงานที่ส่งผลให้เกิดงานอื่นๆต่อไป คิดถึงผล คิดถึงว่าถ้าเป็นเราคือผู้รับผลนั้น เราจะรู้สึกอยากให้เป็นยังไง งานไหนๆก็ไม่มีวันจำเจแน่นอนค่ะ สรุปว่า "ใจ"คือสิ่งที่กำหนดทุกอย่างจริงๆ ขอให้มองให้ลึกลงไปภายใต้ตัวงานจำเจ ให้ถึง "ใครสักคน" ที่จะเป็นผู้รับผลแห่งงานนั้นจริงๆ เท่านั้นเอง