มีหลายคนว่าข้าพเจ้าทำให้ภาษาวิบัติ ก็สุดแต่ท่านจะวิจารณ์ ข้าพเจ้าถือเอกลักษณ์ส่วนตัวไม่คลอนแคลน ข้าพเจ้ามุ่งเสริมชี้ให้เห็นเรื่อง ศิลป์ของภาษาไทย ซึ่งผิดกับภาษาอื่น ๆ  คือ พูดคำเดียวมีความหมายหลายทาง เช่น "ดาเหมา" เป็นภาษาใต้อย่างหนึ่งหมายถึงการด่ารวมพวกรวมหมู่ เช่น "เปรตทั้งโคตร" "อุบาทว์ทั้งตำบล" ความหมายอีกอย่างหนึ่ง "ดาเหมา" ผวนเป็น "เดาหมา" หมายถึงท่าทางที่จะร่วมเพศกับหมา เอามามาทำเมีย คำอื่นๆ ก็มีเยอะแยะ เชิญท่านคิดดูจะรู้เอง

     คำผวนนี้มีสองพยางค์ สามพยางค์ หนึ่งพยางค์ผวนไม่ได้ พยัญชนะตัวเดียวก้ผวนไม่ได้ เช่น ดีเด็ด สระเดียวก็ผวนไม่ได้ เช่น หาปลา เป็นต้น ถ้าสระคนละตัวจะผวนได้ทันที เช่น หาปลี การผวนคือการเปลี่ยนสระกัน เอาสระตัวหน้าไว้ตัวหลัง เอาตัวหลังไว้ตัวหน้า  ก็จะผวนได้ทันที การผวน ผวนหนึ่งชั้น ผวนสองชั้น ผวนสามชั้นก็ได้ เช่น

      ผูดกัก ผาดกัก ผีชัก ยายหวอด
     ผวนเป็น
     ผักกูด ผักกาด ผักชี ยอดหวาย

     อีกอย่าง

      เนาขก บางทน คามน ไบปิน เบาขน
     ผวนกลับเป็น
     นกเขา บนทาง คนมา บินไป บนเขา

อย่างนี้เป็นการผวนหนึ่งชั้น อีกอย่างเป็นประเภทผวน 2-3 ชั้น เช่น

     รีเห็นเหมา ส้วนพะลอดับ รักรันเกา
     ผวนกลับเป็น
     รีเห็นเหมา  = เราเห็นหมี = เรา...เหม็น
      ส้วนพะลอดับ = สรรพะลอด้วน = สรรพะล้วน...
     รักรันเกา = เรารันกัก = เรารักกัน

     ยิ่งผวนหลายชั้นยิ่งยาก เชิญผู้อ่านคิดดูเพื่อลับสมองยกย่องภาษาไทย เทิดภาษาไทยของเราให้เด่นมากยิ่งขึ้น กลเม็ดของภาษาไทยคำผวนยังมีมาก แต่ข้าพเจ้าไม่สามารถจะอธิบายให้หมดได้ เพราะไม่มีทุนพิมพ์ หวังว่าท่านผู้อ่านคงเห็นใจ และคงอภัยให้ข้าพเจ้าทั่วทุกคน

 ขอแสดงความนับถือ

 

นุนเบิดลาย

ที่มา : หนังสือภาษาศิลป์ หน้า ช