ผู้บันทึกมีคำเตือนสำหรับสาวๆที่จะเดินทางไปเวียตนามตามเส้นทางที่กล่าวมานี้ ก่อนออกเดินทางกรุณาทำธุรกิจส่วนตัวทั้งหนักทั้งเบาให้เรียบร้อยเสร็จสรรพก่อนนะครับ และระหว่างทางอย่าตามใจปาก กินน้ำกินโน่นกินนี่เหมือนเมืองไทย เพราะระหว่างทางไม่มีปั้มน้ำมันให้จอดลงทำธุระหรอกครับ ส่วนใหญ่ก็จอดข้างทาง ผู้ชายก็วิ่งลงไปยืนชมป่าข้างทางกันเป็นแถวเพื่อปลดปล่อยอิสรภาพ แต่สตรีนี่ซิครับต้องนั่งบิดในรถแน่เลย เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน หรือจะเตรียมผ้าถุงไปคลุมโปงก็ไม่ว่ากัน อิ อิ. !!!

เช้าวันจันทร์ ซึ่งผู้บันทึกต้องอยู่ที่เมืองดองฮาต่อเป็นพิเศษอีก 1 วันเพราะต้องพบปะกับข้าราชการผู้ปกครองเมือง Dakrong และ Hai Lang   ตามภารกิจที่กำหนดมา ก็ได้พบตามเวลาที่นัดหมาย การเข้าพบข้าราชการปกครองของเวียตนามมีรูปแบบเป็นทางการมากจริงๆ ได้พูดคุยกันถึงการพัฒนาชนบทในเมืองไทยในรูปแบบต่างๆ สภาวะความยากจนสาเหตุและการแก้ไข นโยบายรัฐบาลที่เกี่ยวกับความยากจนและปัญหาของกลุ่มชนเผ่าต่างๆ ทั้งนี้เพราะว่าบ้านเมืองของเวียตนามกำลังมีโครงการแก้ไขปัญหาชนบทกันอย่างรีบเร่ง ประสบการณ์จากเมืองไทยจะมีส่วนสำคัญในการนำไปปรับใช้ ฯลฯ 

ระหว่างการสนทนานั้นพนักงานหญิงจะเอากาแฟใส่นมมาเสริฟ เมื่อพูดถึงกาแฟเวียตนามแล้วต้องทราบว่าบ้านเขาปลูกกาแฟมาก่อนบ้านเราเพราะอยู่ภายใต้การปกครองของต่างประเทศ กาแฟของเขาเป็นกาแฟสายพันธุ์ดี และเป็นสินค้าส่งออกด้วย คืนวันแรกเพื่อนพาไปนั่งร้านขายกาแฟและสั่งกาแฟมาดื่ม  โอยพ่อเจ้าประคุณทูนหัวเอ๋ย กาแฟอะไรมันถึงเข้มข้นขนาดนั้น ท่านลองดูรูปข้างล่างนี้ซิ

 

 เป็นเครื่องมือกลั่นกาแฟให้ออกมาทีละหยดที่เข้ม..และข้น... จนผู้บันทึกว่าเป็นคอกาแฟแล้วยังต้องสั่งน้ำร้อนมาเจือจาง มิเช่นนั้นนั่งตาแข็งในห้องดูเจ้ากล่องไม้ลึกลับนั่นตลอดคืนแน่เลย 

เมื่อพูดถึงกล่องปัญหาบนฝาผนังห้องนั้นผู้บันทึกตัดสินใจไปแล้วว่าจะให้รางวัลแก่ท่านที่ทายมาทุกท่านภายในวันศุกร์ที่ 13 ไปแล้วและของรางวัลก็หมดสต๊อคไปแล้วด้วยครับ  คำเฉลยก็อยู่ที่รูปที่แสดงนั่นแหละ  ใช่แล้วครับเป็น "มุ้ง" สำหรับกางนอนครับ

ผู้บันทึกละงงจริงๆว่าทำไมต้องมีมุ้งในโรงแรมกลางเมืองเช่นนี้  โรงแรมอื่นมีไหม เคยได้ยินมาว่าก็มีเหมือนกัน ผู้บันทึกไม่ได้ถามเจ้าหน้าที่โรงแรมว่าทำไมต้องมีมุ้งด้วย.. เข้าใจเอาเองว่าเมื่อเปิดหน้าต่างห้องก็อาจจะมียุงเข้ามา ใครที่อยากนอนแบบไม่เปิดแอร์ต้องเปิดหน้าต่างก็อาจจะต้องโดนยุงกัดจึงแก้ปัญหาโดยเตรียมมุ้งไว้ให้ลูกค้าเสียเลย  มันแปลกแต่จริงนะ...<น้องหนิง น้องเม้ง(ผู้ทายถูก) น้องเบิร์ด อาจารย์ภูคา และน้องเนปาลี เตรียมรับของขวัญนะครับ>  

หากท่านเดินทางบนถนนที่ไหนๆก็จะมีความรู้สึกแปลกสักนิดว่า หญิงสาวจำนวนมากจะใส่ผ้าครอบปากจมูก โดยเฉพาะขณะกำลังขี่มอเตอร์ไซด์ คำตอบที่ได้คือ เธอเหล่านั้นป้องกันฝุ่น

เวียตนามฝุ่นมากหรือ ผู้บันทึกเดินบนถนนสัมผัสบรรยากาศสดๆก็ไม่รู้สึกว่ามีฝุ่นมากกว่าบ้านเรา แต่เป็นวิธีป้องกันที่ดี สาวๆใส่กันมากครับ ผู้ชายก็มีแต่น้อยกว่ามาก และสาวๆรักสวยรักงาม สาวท่านใดที่ใส่เสื้อแขนสั้นขี่มอเตอร์ไซด์ ก็จะใส่ปลอกแขนยาวกันแดดเหมือนนักกอล์ฟ 

เมื่อเสร็จภารกิจซึ่งก็กินเวลาไปถึง 3 โมงเย็นแล้ว ใจผมยังคิดว่าจะเดินทางกลับเข้าลาวและเข้ามุกดาหารไม่ทันแน่เลย  หากไม่ทันก็นอนค้างคืนที่สะหวันนะเขตได้ ผมบอกกับอ้ายบุญจันทร์คนขับรถตู้คันสวยไว้เช่นนั้น  แต่อ้ายบุญจันทร์คงอยากจะไปส่งผมให้เสร็จเพราะจะได้กลับเข้าฐานที่ตั้งรับงานอื่นต่อไป ผมก็บอกว่าตามใจอ้ายบุญจันทร์หากกลับทันก็ดีเหมือนกัน ด่านไทยลาวจะปิดประมาณ 3 ทุ่ม อ้ายบุญจันทร์กะดูแล้วบอกว่าทันครับ   

เมื่อข้ามด่านลาวบาวนั้นผมเห็นรถ KIA รุ่น CERATO คันสวยและป้ายทะเบียนลาวที่เห็นนั่นแหละครับ เลขทะเบียนเป็น ทล 244 และมีอักษรลาวเขียนอยู่ใต้เลขทะเบียนนั้น ผมถามอ้ายบุญจันทร์ว่าหมายความว่าอะไร ได้คำตอบว่า “ทล คือ ทดลอง” ส่วนภาษาที่เขียนใต้นั้นคือ “หมดกำหนด” ตัวเลขคือวันที่หมดกำหนดนั่นเอง ถ้าเป็นบ้านเราก็เป็นรถป้ายแดงน่ะครับ 

เมื่อออกรถได้อ้ายบุญจันทร์ก็เหยียบเต็มอัตราที่กฎหมายกำหนดในเขตเวียตนามและเมื่อข้ามเขตลาวบาวมาฝั่งลาวอ้ายบุญจันทร์ก็ติดจรวดเลยโค้งไหนๆก็ไม่ยั้งจนผมหลับไม่ลงเลย เผลอแพลบเดียวก็มาถึงแม่น้ำโขงและด่านไทยลาวเมื่อเวลา 1 ทุ่มครึ่ง !!! 

ผู้บันทึกมีคำเตือนสำหรับสาวๆที่จะเดินทางไปเวียตนามตามเส้นทางที่กล่าวมานี้ ก่อนออกเดินทางกรุณาทำธุรกิจส่วนตัวทั้งหนักทั้งเบาให้เรียบร้อยเสร็จสรรพก่อนนะครับ และระหว่างทางอย่าตามใจปาก กินน้ำกินโน่นกินนี่เหมือนเมืองไทย เพราะระหว่างทางไม่มีปั้มน้ำมันให้จอดลงทำธุระหรอกครับ ส่วนใหญ่ก็จอดข้างทาง ผู้ชายก็วิ่งลงไปยืนชมป่าข้างทางกันเป็นแถวเพื่อปลดปล่อยอิสรภาพ แต่สตรีนี่ซิครับต้องนั่งบิดในรถแน่เลย เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน หรือจะเตรียมผ้าถุงไปคลุมโปงก็ไม่ว่ากัน อิ อิ. !!!