เปียก…สนุก “ตื่นแต่เช้ามาอาบน้ำสีฟัน กินอาหารบำรุงร่างกาย….” คิดถึงเพลงนี้ทันทีที่เห็นอาหารเช้าที่โรงแรม เป็นอาหารเช้าที่ผมรู้สึกทะเม่ง ๆ อย่างไรไม่รู้มันดูไม่เข้ากลุ่มเข้าพวกกันแถมเรื่องรถชาติขอบอกว่าพอทน ผมทานได้แต่ข้าวต้มกับไข่เยี่ยมม้า เอาละกินเพื่ออยู่ครับ โรงแรมจัดน้ำไว้หลายแบบมีทั้ง น้ำชา นม น้ำส้ม น้ำแอ๊ปเปิ้ล วันนี้ไหน ๆก็มาแล้วอยากชิมน้ำชา แต่ไปกดน้ำมาปรากฎว่าเป็นน้ำแอ๊ปเปิ้ล ก็อร่อยดีครับแต่วันไหนอยากกินน้ำแอ๊ปเปิ้ล คุณเชื่อไหมผมกดน้ำชามาตลอดเลย ตามกำหนดนั้นเราจะไปดูงานที่บริษัทฮุนไดในตอนเช้าและดูงานที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งในตอนบ่าย ออกมาขึ้นรถปรากฎว่าฝนตกลงมาเห็นว่าตกมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อออกรถมาไกด์ คุณหงษ์ ของกลุ่มเราก็เริ่มพูดถึงประวัติต่าง ๆ เรื่องราวต่างๆ ของกรุงปักกิ่ง และมาทบทวนถึงกำหนดการปรากฎว่ากำหนดของไกด์ไม่ตรงกันกับเรา ของคุณหงษ์นั้นตอนบ่ายให้ไปเดินที่พระราชวังต้องห้ามก็ต้องมาทบทวนกันใหม่ มหาวิทยาลัยปักกิ่งนั้นต้องไปวันที่ 24 พ.ค. 2550 แล้วไปเดินวัดลามะแทน เพราะจะให้ไปเดินพระราชวังโบราณกู้กงกันโดยที่ฝนตกคงลำบากมากและสาว ๆ ในกลุ่มหลายท่านก็แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มรูปแบบใส่รองเท้าส้นเข็มกันอีกเดินไกลคงไม่ไหว เดี่ยวจะได้จับกบกันบ้างละถ้าไปเดิน เอาเป็นว่าเราไปบริษัทฮุนไดในตอนเช้าและไปวัดลามะในตอนบ่าย ฝนก็ตกได้ตกดีตกทั้งวันเลยครับ ที่บริษัทฮุนได พวกเราได้เดินชมวิธีการผลิตรถยนต์ในขั้นตอนต่าง ๆ คุณหงษ์ก็ดีมากครับต้องมาแปลจีนเป็นไทยให้เราฟัง ศัพท์แสงเฉพาะเกี่ยวกับเรื่องรถก็ไม่ค่อยรู้ก็สนุกกันไปอีกแบบ ฟังไกด์กับพนักงานบริษัทคุยกัน แล้วคุณหงษ์ก็แปลมาเป็นภาษาไทยให้ฟังอีกทีแล้วพวกเราก็แปลเป็นไทยแท้ ๆ อีกที บางคำก็อย่างกับเล่นเกมใบ้คำกัน สนุกกันมาก เท่าที่เดินชมจะเห็นกระบวนการผลิตที่ทันสมัยมาก พนักงานที่นี้อายุน้อย ๆ กันทุกคน เรียกว่าหนุ่มตี๋ขาวกันทุกคน เพื่อนสาวของผมบางคนก็สนใจกระบวนการผลิตเดินไปแทบจะถึงตัว ต้องเตือนเพื่อนว่าเค้าให้เดินในเส้นเขียวเท่านั้นนะ เดินออกมาจากโรงการผลิตฝนยังตกอยู่พวกเราถ่ายภาพ ข้างในเค้าห้ามถ่ายภาพต้องถ่ายภาพข้างนอกไปแทน วิวสวยนะครับ ดอกไม้ที่นี่สีสวยมาก สีแดงก็แดงสดจริง สีชมพูก็เห็นความสดใสได้ทันทีเรียกว่าสีอะไรก็ชัดเจนไปหมด แป๊ป ๆ เที่ยงอีกแล้วเราเดินทางมาทานอาหารเที่ยงก่อน อาหารก็มีการเปลี่ยนไปบ้างแต่คงลักษณะเหมือนเดิม รับประทานกันแล้วก็ไปเดินชมวัดลามะกัน วัดนี้โชคดีที่อยู่มาได้ยามนานรอดพ้นวิกฤตการณ์ต่าง ๆ มาได้ ฝนยังตกเหมือนเดิมเราต้องให้คุณหงษ์ชื้อร่มมาให้คันละ 30 หยวน ประมาณ 150 บาทไทย เราก็ OK ไม่เป็นไรจำเป็น ปรากฎว่าไปเดินวัดลามะเรามีร่มขายคันละ 10 หยวน ประมาณ 50 บาทไทย เซ็งเหมือนกัน แต่คุณหงษ์เค้ามาขอโทษว่าไม่รู้ว่าที่นี่ถูกกว่าไม่เป็นไรครับ เดินชมความงามของวัดก็ชอบนะครับผมชอบมากอยู่แล้วเพราะอยากมาประเทศจีน แต่ฝนเจ้ากรรมนี่ซิ ตกทั้งวันเลยมาเดินชมวัดแต่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ กันมันลดความสนุกไป ถือคติคนไทยใจดี ไม่เป็นไรชมวัดแบบนี้ก็สวยไปอีกแบบ นอกจากชมศิลปะการก่อสร้างวัดแล้วอีกอย่างหนึ่งที่ทึ่งมาก คือ พระศรีอาริยเมตตรัยที่แกะสลักจากไม้งดงาม เป็นการแกะจากต้นไม้ต้นเดียวใหญ่ขนาดสิบกว่าคนโอบ ความสูงประมาณตึกสามชั้นได้ ลวดลายที่แกะสลักศิลปะธิเบต ความศรัทธามาท่วมท้นเลย หลังจากนั้นชมวัดลามะเรียบร้อยแล้วก็ไปเดินถนนคนเดิน สวยมาก คนเยอะมองไปทางไหนคนก็เยอะ ขนาดฝนตกตลอดทั้งวันนะเนี่ย แต่พื้นถนนกำลังปรับปรุงทั้งขุดทั้งเจาะเพื่อพัฒนาให้บริเวณนี้สวยงามมากรองรับการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิค กระบวนการเรียนรู้การช๊อปปิ้งก็เกิดขึ้น ถึงแม้ถนนที่นี่กำลังปรับปรุงพวกเราก็พยายามเดินชมของขายให้ได้มากที่สุดเงินมันร้อนครับพี่ ๆ ผมซื้อของฝากและก็ได้ของตนเองด้วยที่ชอบมากคือ เสื้อผ้าที่นี่สีสวยกว่าประเทศไทยมาก ราคาไม่แพง แต่ต่อไม่ได้เลยเค้ากำหนดราคมชัดเจนติดไว้แล้ว อีกอย่างที่ได้มาแล้วภูมิใจคือรองเท้าครับทรงของมันสวยและเป็นวัยรุ่นสุด ๆ ได้เดินห้างสรรพสินค้าที่นั้นด้วยมันไม่โปร่งเหมือนบ้านเรา ลักษณะค่อนข้างบีบหน่อยมีหลายชั้นแต่ก็ไม่ได้เดินมากนักต้องรีบไปดูกายกรรมปักกิ่ง พวกเราเดินฝ่าฝนไปขึ้นรถไปดูกายกรรมกันต่อไปถึงเค้าแสดงไปบางส่วนแล้ว เราก็ทึ่งมากประเทศนี้เค้าขึ้นชื่อเรื่องนี้กันอยู่แล้ว ดูไปก็ลุ้นไปสวยบ้าง เสียว..ไส้บ้าง เอาเป็นว่าชอบมาก ๆ อีกแล้ว ดูเสร็จเราก็ไปรับประทานอาหารเมื้อเย็นกัน ไม่อ้วนเอาเท่าไร จะรอดได้ไงละครับท่าน กลับมาถึงโรงแรมมีพี่หลายคนหายากินกันอุตตะหลุด เป็นไข้บ้าง ปวดหัวบ้าง โชคดีที่ผมไม่เป็นไรเลยออกไปเดินเล่นรอบ ๆ โรงแรมอีก อยากรู้ครับกว่าจะได้มาไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แล้วผมก็ต้องกลับมาห้องครับ เปิดแอร์ไม่ได้ครับแต่ฝนตกอากาศเย็น พอทนครับ นอนดีกว่าพรุ่งนี้จะไปประชุมวิชาการแล้ว
เปียก…สนุก
“ตื่นแต่เช้ามาอาบน้ำสีฟัน กินอาหารบำรุงร่างกาย….”
love
kjiukjou;k