การกลับมาที่โรงเรียนบ้านโพธิ์งามครั้งที่ 2 กับความตื่นเต้นกับบทบาทนักพัฒนาหลักสูตรหน้าใหม่
เป็นเพียงผู้นำเสนอรูปแบบการพัฒนาการบริหารจัดการหลักสูตรเท่านั้น แต่คงสร้างความปลาบปลื้มใจให้กับท่านอาจารย์ทุกท่านที่อบรมสั่งสอนให้คำชี้แนะตลอดมา มิใช่น้อย
คงเนื่องเพราะการได้ประลองวิชากับโจทย์ปัญหายากๆ ในประสบการณ์การออกพื้นที่ครั้งแรกด้วยตนเอง การอธิบายแนวความคิด รูปแบบ และวิธีการให้กับคณะครูและศึกษานิเทศก์ฟังให้ตรงกับที่ได้รับถ่ายทอดจากท่านอาจารย์ ดร.อมรรัตน์ วัฒนาธร เป็นเรื่องที่น่ากังวลมากพอสมควร
แต่ถึงกระนั้น เมื่อถึงเวลาจริงๆ ความท้าทายกับเป็นเครื่องผลักดันให้ความสามารถที่ฝังอยู่ลึก ลึกจนกระทั่งตัวเองก็ไม่รู้สึกว่ามีเลยด้วยซ้ำให้ค่อยๆ เปิดเผยที่ละนิด
วิชาความรู้ด้านการหลักสูตรและการสอนทั้งหมดถึงนำมาใช้ในสภาพและบริบทจริง ปัญหาจริง ครูจริง และนักเรียนก็จริง
นับว่าเป็นการเรียนปริญญาโทที่คุ้มค่ามากทีเดียว
การปฏิบัติการวิจัยในลักษณะนี้ หากจะเป็นห้องเรียนเป็นรายวิชาหนึ่งหรือจะเป็นการเสริมหลักสูตร ด้วยการที่อาจารย์กับนิสิตบัณฑิตศึกษาได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน ร่วมกันคิด ร่วมกันแก้ปัญหาเพื่อประโยชน์ของการสร้างชาติที่ยั่งยืน คงเป็นทางเลือกให้กับการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาของทุกสถาบัน และทุกชั้นปีในมหาวิทยาลัยนเรศวร หากจะนำไปปฏิบัติเช่นนี้สืบต่อไป
เรียกว่า การวิจัยครั้งนี้ มีแต่ WIN WIN
ดีใจด้วยกับความสำเร็จที่ได้รับนะคะ สิ่งเหล่านี้ทำให้เหมี่ยวได้รับรู้ด้วยตัวเองแล้วว่า การเรียนรู้จากประสบการณ์นั้น เป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากมาย
พี่อัง
ขอบคุณพี่อังค่ะ ที่เข้ามาให้กำลังใจทุกอย่างที่ทำ ทำด้วยใจและอยากเรียนรู้ไปพร้อมๆกับความเป็นจริงของบริบทสังคมที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
และไม่ว่าจะวันนี้หรือวันข้างหน้าโลกของการเรียนรู้ของเหมี่ยวนับวันจะยิ่งท้าทายให้จดจ่อรอคอยเสมอ
งานนี้ต้องขอยกคุณความดีทั้งหมดนี้ให้กับครูอาจารย์หลายท่านที่อบรมสั่งสอนศิษย์คนนี้ นับแต่พ่อแม่แลผู้มีอุปการะคุณ ตลอดจนครู อาจารย์ และพี่ๆ ทุกคนที่ให้ความรู้ ความกระจ่างและสำคัญที่ให้โอกาสได้เรียนรู้ทุกครั้ง
ครั้งนี้จึง ยังสร้างความปลาบปลื้มที่ได้พบครูตัวอย่างเช่น อาจารย์พัฒนาพร แห่งโรงเรียนบ้านโพธิ์งามแห่งนี้อีกด้วย เนื่องเพราะความตั้งใจจริงเพื่อพัฒนาและสอนศิษย์ด้วยความรักและเมตตาไม่หวังสิ่งตอบแทนแม้จักพึงควรได้รับก็ตาม