เรียนวรรณคดีจากลิเก

ดิฉันเป็นครูสอนวิชาภาษาไทยและอนุรักษ์ความเป็นไทยเป็นอย่างยิ่ง  ต้องการที่จะถ่ายทอดและให้นักเรียนของดิฉันได้ซาบซึ้งในศิลปวัฒนธรรมไทย  ประเภท ลิเก  ซึ่งถือว่าเป็นศิลปะพื้นบ้านประเภทหนึ่งที่กำลังจะสูญหายไป  หรือเด็กสมัยใหม่บางคนอาจจะคิดว่าเชย  คร่ำครึ  ล้าสมัย   ดิฉันคิดว่าถ้าคนที่เป็นครูไม่ปลูกฝังให้เด็กสมัยใหม่ได้รู้จัก  หรือเห็นคุณค่าของมันแล้ว  ไม่ช้าก็คงจะสูญหายไปอย่างแน่นอน                ดิฉันถือโอกาสจะถ่ายทอดหรือปลูกฝังให้เด็กๆ ของดิฉันได้รับรู้หรือซาบซึ้งในศิลปะแขนงนี้โดยอาศัย  วันสุนทรภู่  ซึ่งปกติแล้วกลุ่มสาระฯ ภาษาไทยจะจัดกิจกรรมแสดงละคร  ประกวดตัวละครในวรรณคดี  เป็นกิจกรรมที่ทำเป็นประจำ ซ้ำๆ  จำเจ  ไม่มีอะไรตื่นเต้นแหวกแนว   ดิฉันจึงคุยกับนักเรียนชั้น ม.6/1  ซึ่งเป็นเด็กที่ถึงแม้ว่าจะเป็นเป็นเด็กที่เรียนวิทย์  แต่ก็มีความสนใจในศิลปวัฒนธรรมไทยอยู่บ้างว่าสนใจอยากจะเล่นลิเกวันสุนทรภู่ไหม   เด็กเหล่านั้นตอบสนใจอยากเล่น   “จะเล่น  และร้องอย่างไรล่ะครับ”    เด็กเหล่านั้นถามด้วยความสนใจ    ดิฉันเริ่มมีกำลังใจและคิดว่า    “การเรียนรู้จากประสบการณ์ตรงย่อมได้ผลดี”   เมื่อเขาสนใจดิฉันจึงทุ่มเทกับการแสดงลิเกอย่างเต็มที่  เริ่มจากช่วงปิดเทอมเดือนเมษายนทั้งเดือน ดิฉันพากลุ่มนักเรียนที่ดิฉันวางตัวจะให้เล่นลิเกขึ้นรถกระบะที่บ้านไปชมลิเกตามงานวัดต่างๆ     งานประกวดลิเกที่วัดสนามไชย  จ.  สุพรรณบุรี  ดิฉันก็เคยพาไปชมมาแล้ว  เพื่อให้เขาได้เห็นวิธีการร้อง  การรำ  และการแสดงสดๆ  นักเรียนสนใจมาก    เมื่อโรงเรียนเปิดเทอมดิฉันจึงเริ่มฝึกให้นักเรียนร้องลิเกในช่วงหลังเลิกเรียนทุกวัน  โดยดิฉันจะแต่งบทร้อง  และร้องลิเก  ซึ่งดิฉันพอจะมีความรู้และร้องได้อยู่บ้างเนื่องจากดิฉันชอบดูลิเกตั้งแต่สมัยเด็กๆ  และเคยไปฝึกการร้องจากครูกรมศิลปากรที่ดิฉันรู้จัก    ส่วนเรื่องการรำดิฉันไม่ถนัดจึงได้จ้างครูที่เป็นลิเกมาสอนให้แก่นักเรียน   เมื่อวันสุนทรภู่มาถึง ลิเกหัดใหม่ห้อง ม.6/1  ออกแสดง  “เรื่องพระอภัยมณีตอนนิราศวังสังหารยักษ์”  ซึ่งดิฉันตั้งชื่อตอนให้ฟังดูเป็นลิเก   ผู้ชมที่ชมบนห้องประชุมต่างตื่นตาตื่นใจในชุดลิเกที่ประดับไปด้วยเพชรแวววาว   เสียงร้องที่บาดใจ   สาวๆ ปรบมือ  บรรดาแม่ยกทั้งหลายชื่นชอบในบทบาทของนักแสดง  หลังจากการแสดงจบมีผู้ชมมอบพวงมาลัยกันยกใหญ่ และขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก    ซึ่งนักแสดงที่เป็นตัวพระอภัยมณี  หัวหน้าคณะลิเกที่ให้ยืมชุดเห็นหน่วยก้านดีได้ชักชวนไปเล่นลิเกด้วย   ทำให้เด็กคนนี้มีรายได้พิเศษระหว่างเรียนอีกด้วย                ดิฉันมีความสุขใจและภูมิใจที่ทำให้นักเรียนที่ไม่เคยเล่นลิเกเป็นมาก่อน  สามารถแสดงลิเกได้ซึ่งดิฉันคิดว่าถึงแม้จะเล่นได้ไม่เหมือนลิเกอาชีพ  แต่ก็ทำให้นักเรียนมีส่วนร่วมรักษาวัฒนธรรมพื้นบ้านแขนงนี้ไว้ ให้คงอยู่ตลอดไป