วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ 8 ก.ค. 50 หมู่บ้านที่ชั้นอาศัยอยู่ได้มีการเลือกตั้งคณะกรรมการที่จะมาบริหารหมู่บ้านบ้านของชั้นก็ไปเลือกตั้งกับเค้าด้วย ออกจากบ้านด้วยความมุ่งมั่นเพื่อจะไปใช้สิทธิ์ เพราะว่าเป็นครั้งแรกสำหรับการเลือกตั้งแบบนี้แต่ก็คิดว่าคงจะเหมือน ๆ กับการเลือกตั้งทั่ว ๆ ไป พอไปถึง ก็มีคนมาขอบัตรประชาชนเพื่อจะไปตรวจสอบรายชื่อผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง (นึกในใจ...อย่างกับจะเลือกสส.ขั้นตอนเหมือนกันเดี๊ยะเลย) หลังจากผ่านขั้นตอนทั้งหลายแหล่แล้ว ก็ถึงขั้นตอนการลงคะแนน ฉันเดินเข้าคูหาด้วยความมั่นใจ รู้มั้ยค่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชั้น พอเปิดบัตรออกมาดู"โอ้....แม่เจ้า" กรูจะกาตรงไหนเนี่ยยยยย.. มันมีแต่ความว่างเปล่าภายในแผ่นกระดาษนั้น ไม่มีอะไรเลยแม้แต่ตัวหนังสือสักตัวพลิกแล้วพลิกอีกก็หาไม่เจอ นึกในใจ ไหนหล่ะรายชื่อที่จะให้กา หาไม่เจอจริง ๆ ในหัวคิดไปต่าง ๆ นานา หรือว่าเค้าจะให้เราขียนเอง แต่...เอ เลือกตั้งที่ไหนกันฟ่ะ ให้เขียน ยังงงอยู่เหมือนกัน หลังจากที่สับสนกับตัวเอง เริ่มไม่แน่ใจ ก็เหลียวมองด้านข้าง เห็นคุณแฟน..เธอช่างอยู่ห่างไกลชั้นเหลือเกิน เกินกว่าที่จะถามได้ (ถ้าถามคงถูกมองแน่เลย) จะเดินออกไปถามก็กลัวเสียฟอร์ม เลยตัดสินใจเขียนเลขผู้สมัครลงไป (ในใจยังสงสัยอยู่) หลังจากหย่อนบัตรลงไปเรียบร้อยแล้ว เดินออกมารอคุณแฟน ก็เลยถามว่า
เธอ....เค้าให้เราเขียนหมายเลขผู้สมัครเหรอ
คุณแฟน บอกว่า เค้าให้กา ก็มีเลขมาให้ มีรายชื่อมาให้
ด้วยความตกใจ บอกคุณแฟนว่า แล้วทำไมใบที่เค้าได้มันไม่มีอะไรเลย มันมีแต่ความว่างเปล่าหล่ะ (โอ๊ย...อะไรจะซวยขนาดนี้)
ก็เลยเดินเข้าไปถาม เจ้าหน้าที่ ที่เค้าแจกบัตรสำหรับกา ว่า พี่ ใบที่พี่ให้หนูไปเมื่อกี้ มันไม่มีรายละเอียดผู้สมัครให้กา เจ้าหน้าที่ทำหน้างง ...งง เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เราพูด แล้วก็ไม่ตอบอะไร มองหน้าชั้น แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก ชั้นก็เลย บอกคุณแฟนว่าไปเถอะ ช่างมัน ให้มันเป็นบัตรเสียไป แล้วชั้นก็เดินออกมา แล้วชั้นก็หันกลับไปมอง เห็นเจ้าหน้าที่นั่งซุบซิบกันอะไรสักอย่าง นึกในใจ แค่คณะกรรมการหมู่บ้าน ก็อาจจะมีการผิดพลาดกันได้ แต่อย่างนึงก็ต้องหาทางแก้ไขให้เราสิ ไม่ใช่มองหน้าแล้วก็ไม่พูดอะไร หรือว่ากล่าวคำว่า "ขอโทษ" ก็ยังดี ในหัวยังคิดต่อไปอีกว่า "เลือกกันมาตั้งแต่เช้า .....ไม่เห็นมีใครเป็นเหมือนชั้นเลย แต่พอชั้นมาเลือกตอนใกล้จะหมดเวลาแล้ว ดันมีปัญหา อะไรมันจะซวย..ขนาดนี้เนี่ย อุตสาห์ตั้งใจมา เฮ้อ........เซร็งเจง ๆ "
สิ่งนึงที่ได้จากเหตุการณ์นี้คือ ต่อไปถ้าฉันสงสัยหรือข้องใจอะไร ฉันจะต้องถาม...ให้ได้มาซึ่งคำตอบที่อยากรู้ จะไม่กลัวเสียฟอร์มอีกต่อไป.........ให้ตายซิโรบิ้น
