เคยทำหน้าที่เป็นครูผู้สอน ตั้งแต่ปี 2524 จนถึงปี 2537 ประมาณ 14 ปีเศษ ในระหว่างที่เป็นครูผู้สอนอยู่ในโรงเรียนได้พบกับเหตุการณ์ ที่หลากหลาย ได้ประสบการณ์ทั้งที่ยังจดจำอยู่ในความทรงจำตลอดเวลา และไม่อยากลืม รวมทั้งประสบการณ์ที่เลวร้ายอยากลืมแต่ยังตามติดตัวอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน ประสบการณ์หนึ่งที่จำได้คือการได้รับการนิเทศจากศึกษานิเทศก์ประจำสำนักงานการประถมศึกษาอำเภอที่แวะเวียนเข้ามาในโรงเรียนแต่ละครั้ง คือผู้ที่มาบอกให้ทำ มาตรวจแผนการสอนและชี้บอกถูกบอกผิด และมีคำหนึ่งซึ่งบางคนยังใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ คือ คำว่า "ต้อง" เช่น ต้องทำอย่างนี้ ต้องทำอย่างนั้น ต้อง ๆๆๆ และแถมด้วยคำว่า "ฝาก" "ครั้งต่อไปจะมาดูใหม่" ซึ่งบาดใจครูผู้รับการนิเทศมาก และคิดว่า ถ้าศึกษานิเทศก์ไม่เข้ามาในโรงเรียนน่าจะดีกว่า..........
ปัจจุบันผมเป็นศึกษานิเทศก์ ทุกครั้งที่เข้าโรงเรียน ผมรู้ได้ว่าครูดีใจ ที่ผมเข้าไปในโรงเรียน ครู โทรศัพท์จองตัวผมทุกวัน ผมจะจัดคิวการเข้าโรงเรียนตามลำดับการจอง ทุกครั้งที่ผมพบครู ผมจะไม่สั่ง ไม่บอก ไม่ต้อง ไม่บอกฝาก แต่ผมไปฟังครูพูด นำสิ่งที่ครูอยากได้ไปฝากครู....และรู้ได้ว่า ครูยังไม่อยากให้ผมกลับออกจากโรงเรียน คำหนึ่งที่ผมพูดประจำคือ พอแล้วครับ เอาไว้วันหลังผมจะแวะมาใหม่ครับ ผมให้......?????
