เรื่องที่น่ากลัวที่สุดสำหรับการพัฒนา คือเราปล่อยสิ่งต่างๆ ให้เป็นไปโดยไม่ได้ทำอะไร ชอบไปนึกว่าแล้วมันก็จะดีขึ้นเอง (หรือชินชาตายด้านไปเอง) หากทำทุกอย่างเหมือนเดิมแล้ว ควรจะคาดหวังให้ผลเปลี่ยนแปลงดีขึ้นเองได้หรือ? มีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นมากมายในสังคมไทย

  • ตอนที่น้ำแม่น้ำเจ้าพระยาเสีย ปลาในกระชังตายหมด สาเหตุก็เดากันไปต่างๆ นานา แต่ก็ไม่มีการเก็บ hard evidence มาวิเคราะห์ถึงสาเหตุ เพื่อพยายามหาวิธีป้องกัน ไม่ให้เกิดขึ้นอีก หากไม่รู้เหตุแล้วจะแก้ไขได้อย่างไรครับ
  • ประเด็นข่าว: มลพิษทางอากาศที่เชียงใหม่ แม้เข้าใจเหตุและมีการเตือนไม่ให้ออกนอกบ้าน แต่ก็ยังไม่มีข้อเสนอที่แก้ไขที่ต้นเหตุ เช่น จัดผังเมืองอย่างจริงจัง
  • ลาวา ปะทุ ที่ บุรีรัมย์ อันนี้ไม่ได้ยินข่าวอะไรเลยครับ ไม่ทราบว่าจะใช้ความเลือดเย็นไปดับความร้อนรุ่มของลาวาหรืออย่างไร ผมคิดว่าสำรวจให้ชัดน่าจะปลอดภัยกว่า
สัปปุริสธรรม ๗ กับ เศรษฐกิจพอเพียง

ธัมมัญญุตา
ความรู้จักธรรม รู้หลัก รู้จักเหตุ		 ความมีเหตุมีผล
อัตถัณณุตา
ความรู้จักอรรถ รู้ความมุ่งหมาย รู้จักผล
อัตตัญญุตา
ความรู้จักตน		 ความพอประมาณ
มัตตัญญูตา
ความรู้จักประมาณ ความพอดี
กาลัญญุตา
ความรู้จักกาล		 ภูมิคุ้มกัน
ปริสัญญุตา
ความรู้จักบริษัท รู้จักชุมชน
ปุคคลัญญุตา
ความรู้จักบุคคล

แล้วนี่เขียนให้ใครอ่านเนี่ย!