หมีปีนป่ายขึ้นไปบนกิ่งไม้เพื่อเก็บรวงผึ้งมากิน ทันทีที่เท้าข้างหนึ่งเหยียบเข้าที่กิ่งไม้ผุ ร่างอ้วนท้วนก็หล่นลงไปที่โคนไม้ล้มกลิ้งไปตามเนินดิน ไปทับอึ่งอ่างน้อยตัวหนึ่ง อึ้งอ่างผู้เป็นแม่ซึ่งกำลังเก็บผักไปขายแลกเป็นอาหารในเย็นนี้ เห็นหมีกลิ้งทับลูกของตนจนไส้ทะลักดิ้นกระเสือกกระสนและสิ้นใจไปต่อหน้า เธอไม่รู้จะทำอย่างไร ทั้งที่อยู่ไม่ไกลกับลูก แต่ไม่สามารถช่วยอะไรลูกได้เลย ได้แต่เศร้าโศกเสียใจ ร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าสลดหดหู่ พร้อมกับเสียงคร่ำครวญในลำคออย่างสะอึกสะอื้นซ้ำแล้วซ้ำอีก “หมี..ทำไมถึงทำกับลูกฉันอย่างนี้ ทำไม ทำไม ลูกอย่าตาย ลูกอย่าตาย” กบทนายความ ผ่านมาเห็นเหตุการณ์นั้น เขาทนไม่ได้กับความเผลอเรอของหมี วิ่งเข้าไปแล้วชี้หน้าด่าให้เสียหายต่างๆนานา พร้อมกับวิ่งมาที่แม่อึ่งอ้างและพูดด้วยความฉุนเฉียวว่า “ไปน้า ไปกับผม ไปฟ้องร้อง อย่าปล่อยให้หมีมันลอยนวลหรือร่าเริงตามอำเภอใจเช่นนี้ ไป ไปกับผม” ส่วนหมีครั้นได้สติ จึงรีบวิ่งทุลักทุเลมาดูอึ่งอ่างที่ตนกลิ้งทับ พร้อมกับกราบขอโทษแม่ของอึ่งอ่าง และจะขอรับผิดชอบทุกอย่างแล้วแต่แม่จะพิจารณา “แน่นอน แกโดนขังลืมแน่” กบกล่าว ขณะที่กบคะยั้นคะยอแม่อึ่งอ่างให้ไปแจ้งความอยู่นั้น แม่อึ่งอ่างก็เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งน้ำตาว่า “อย่าไปทำอะไรเขาเลย เขาคงไม่ได้เจตนาที่จะฆ่าลูกฉันหรอก และถึงฟ้องร้องไปก็ไม่สามารถทำให้ลูกฉันฟื้นขึ้นมาได้”“ไม่ได้หรอกแม่อึ่งอ่าง ผิดก็ว่าไปตามผิด ถูกก็ว่าไปตามถูก กฎหมายมีอยู่แล้ว จะมาอ้างว่าไม่รู้กฎหมายนั้นไม่ได้ ไปเถอะไปแจ้งความดำเนินคดี” กบเพิ่มเติมคำเพื่อจะยืนยันความเห็นของตน แม่อึ่งอ่างก็กล่าวอีกว่า “ไม่เป็นไรหรอก แม้ฉันจะเสียใจปานหัวใจจะขาดให้ได้ ลูกของฉัน ฉันรักเขายิ่งชีวิต และไม่มีอะไรมาทดแทนลูกฉันได้ ไปฟ้องร้องก็มีแต่จะเดือดร้อนกันเปล่าๆ ฉันขอเศร้าโศกเสียใจเพราะการสูญเสียสิ่งที่รักเพียงตัวฉันดีกว่า อย่าให้ใครต้องมาเศร้าโศกเสียใจเพราะลูกหรือฉันเป็นต้นเหตุเลย เขามาแค่นี้ก็คงได้แค่นี้ เขาไม่ไปก่อน ฉันก็ไปก่อน ดีแล้วที่เขาไปก่อน เขาจะได้ไม่ต้องรับรู้ว่าฉันเดือดร้อน เสียใจแสนสาหัสเพียงใด” พร้อมกับหันหน้าไปทางหมีและเอ่ยขึ้นว่า “อย่ากังวลเลยคุณหมี ฉันยอมรับว่าฉันเสียใจมากๆ แต่คุณอย่าได้เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เลย ถ้าคุณไม่ทำให้เขาตายในวันนี้ เขาก็คงจะต้องตายด้วยเหตุอื่น และวันอื่นๆ ขอให้คุณใช้ชีวิตเป็นปกติเถอะ”“ไม่ได้” เสียงกบเกรี้ยวกราด พร้อมกับพูดต่อไปว่า “สัตว์บางตัว เลินเล่อ ประมาท มองเห็นชีวิตของผู้อื่นเหมือนผักเหมือนไม้ อยากจะตัดก็ตัด อยากทำลายก็ทำลาย ยิ่งตนยิ่งใหญ่ด้วยแล้ว ยิ่งมองเห็นสัตว์อื่นเหมือนฝุ่น อยากจะเหยียบก็เหยียบ อยากจะราดน้ำบนหัวก็ราดใส่ การปล่อยไปเช่นนี้ ไม่อาจทำให้เจ้าตัวนี้มีสำนึกที่ดีได้หรอก วันหลังเขาก็ประมาทอีก”“ช่างเถอะ คุณกบ ขออย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย ถึงทำไมก็ไม่ทำให้ฉันดีใจขึ้นหรอก” แม่อึ่งอ่างกล่าว