การทำหน้าที่เป็นเลขานุการคณะทำงานเรื่อง การจัดการความรู้ ของสำนักพัฒนาการถ่ายทอดเทคโนโลยี(สพท.) นั้น มีเพื่อนร่วมกระบวนการ จำนวน 12 คน คือ ที่ปรึกษา ประธาน รองประธาน คณะทำงาน เลขาฯ และผู้ช่วยเลขาฯ ซึ่งทีมงาเหล่านี้คัดเลือกมาจาก "งานที่ทำนั้น...จำเป็นต้องใช้ความรู้อะไรบ้าง?" หรือ ต้องการองค์ประกอบของเนื้อหาอะไรบ้าง?
หลังจากนั้นก็จะมาค้นหาและคัดสรรคนที่มีความรู้ความสามารถหรือ "ทำเป็น" ในแต่ละเรื่องที่ต้องการ แล้วนำองค์ประกอบต่าง ๆ มาผสมกัน อาทิเช่น คนที่เขียนเป็น (นักเผยแพร่) คนที่จัดข้อมูลเป็น (นักบรรณารักษ์) คนที่เป็นกระบวนการ (นักเทคโนฯ) คนที่บริหารจัดการเป็น (นักบริหาร) และคนที่เป็นคอมพิวเตอร์ (นักคอมฯ) เป็นต้น
บทบาทที่ดิฉันทำเป็นหลักก็คือ จัดสรรโอกาสให้เพื่อนร่วมทีมได้แสดงฝีมือของตนเอง โดยเฉพาะ "หมุนเวียนจดบันทึกรายงานการประชุม" การประชุมทุกครั้งที่เกิดขึ้นนั้น ผู้จดรายงานการประชุมจะไม่ซ้ำหน้าหรือซ้ำชื่อกัน แต่ผู้ตรวจรายงานการประชุมจะเป็นคนเดิม คือ ประธาน
ฉะนั้น หน้าที่ของดิฉันก็คือ หลังจากที่เพื่อนร่วมทีมจดบันทึกรายงานการประชุมเสร็จแล้ว เขาก็จะพริ้นข้อมูล1 ชุด พร้อมกับ 1 ไฟล์ข้อมูล ส่งมาให้ดิฉัน แล้วดิฉันก็ทำหน้าที่อ่าน ขัดเกลา และเชื่อมโยงข้อมูลให้สละสลวย แต่สิ่งหนึ่งที่ดิฉันคงไว้ก็คือ กรอบของเนื้อหาและสำนวนของผู้จดบันทึกรายงานการประชุม หลังจากนั้นก็ส่งหนังสือส่งให้ผู้ตรวจรายงานการประชุม และส่งหนังสือออกไปยังทีมงานและผ้เกี่ยวข้อง
สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยขาดก็คือ คำชมที่มีให้กับคนจดบันทึกการประชุม เพราะเมื่อเขาเขียนดี เราก็ควรให้กำลังใจเขา นอกจากนี้ดิฉันยังถือว่า "งานชิ้นนี้...เป็นการฝึกฝีมือให้กับน้อง ๆ" และ "เป็นการดูข้อมูลพื้นฐาน...เพื่อเสริมองค์ความรู้ให้กับน้อง ๆ ได้ด้วย" ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่า "การเรียนรู้ที่จะเกิดขึ้นนั้น เราต้องดูพื้นประสบการณ์ที่เขามีอยู่ก่อน แล้วค่อยนำมาเจียรนัย ให้สวยงาม เพราะทุกคนต่างมีความรู้ความสามารถที่เป็นของตนเองนั่นเอง"
ดังนั้น การทำงานเป็นทีม เราก็ต้องให้ทีมมีส่วนร่วมด้วย จึงอยู่ที่ว่า เราจะจัดการอย่างไร? ให้เขาอยากมีส่วนร่วมกับงานและเพื่อนร่วมทีม และมีความรู้สึกไม่ลำบากใจ
ก็เป็นสิ่งที่กำลังดำเนินงานอยู่ในตอนนี้ และเป็นงานที่ผู้บริหารของหน่วยงานมอบหมายให้ปฏิบัติตามตัวชี้วัดขององค์กรค่ะ
เรียนอ.ศิริวรรณครับ มาแวะเยี่ยมครับ ขอบคุณครับที่นำสิ่งที่ดีฯฯมาแบ่งปัน