พอๆๆๆกัน
ในขณะที่เรากำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ(หรอว่านั่งเหม่อนี่แหละ)  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ม่ายช่ายไครที่ใหน คุณพี่โอ๋เอง (แฟน)

 “สวัสดีคับ น้อง น้องยุ่งอยู่หรอป่าวคับ”“ป่าวค่ะ มีไรหรอป่าวคะ”“ป่าวหรอก(ไม่มีอะไรแล้วโทรมาทำไมเนี่ย) พี่ถามอะไรอย่างได้ป่าว”“ได้สิคะ (วันนี้เป็นอะไรกินยาไม่เปิดขวดหรอป่าวเนี่ย) มีไรหรอป่าวค่ะ”“น้องรักพี่ใหม”(อ้าวไหงถามนี้ไม่รักแล้วจะเป็นแฟนท่านพี่ได้ไงคะคิดว่าเราเป็นคนยังไงหรอคะ)“รักสิ ถามอย่างนี้มีไรหรอป่าวคะ”“ป่าวหรอก  แล้วรักมากแค่ใหน(เอาแล้วไงหละ  จะถามไปประกอบคำให้การชั้นศาลหรอคะ)“บอกก่อนสิรักมากใหม”“น้องก็ไม่รู้หรอกว่ารักมากหรอป่าวแต่เป็นห่วงมากๆๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ”“ไม่มีไรมากหรอก พี่ก็อยากรู้  แต่พี่รักน้องมากๆนะคะ(จะพยามเชื่ออย่างสุดชีวติค่ะและลมหายใจที่มีอยู่นะคะ)“แล้วมีอะไรที่มากกว่านั้นหรอปาวคะ”“ป่าวหรอก นี้นตอนเย็น พี่ค่อยโทรหาใหม่นะ”“เอ่อ พี่โอ๋คะจะโทรหาตอนเย็น ไม่ทราบว่าตอนเย็นวันใหนหรอค่ะ นับจากนี้อีกเจ็ดวันหรอป่าวคะ”“ดูพูดเข้า  พี่บอกว่าจะโทรหาก็โทรหาสิ”“คร้าบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  นั้นแค่นี้ก่อนนะคะน้องทำงานอยู่ค่ะ”“จ้าหวัดดี”“หวัดดีค่ะ”   ไอ้ที่บอกว่ารักเรา แล้วไอ้ความรักมันก็จับต้องไม่ได้ด้วย  แต่ไม่ได้คาดหวังว่าทุกอย่างมันต้องเลิศเรอเพอร์เฟ็กหรอกคะ เพราะว่าคงหายากแล้ว  แบบนี้แหละดี  ไม่ต้องกัวว่าเขาจะเป็นเกย์(มันมีเหตุผลที่ทำให้เราคิดเรื่องแบบนี้)             ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้มาหาเราได้  เขามาหาตอนเช้า ก่อนหน้าที่จะโทรมาหา  เราก็งงอะไรของเขาเนี่ย ล่องหนได้หรอพี่เนี่ย   ใหนว่าไปใหนไม่ได้ไงคะ  เรื่องของเรื่องคือไปสร้างเรื่องเองไว้แล้วไปใหนไม่ได้  คงต้องใช้เวลาหลายวัน  ที่อยู่ทุกวันนี้ก็ไช่ว่ามีความสุขต้องหวาดระแวงอยู่ตลอด ตื่นเต้นดีใหมหละ อ้ายหมูน้อย