ปากกาเพียงด้ามละไม่กี่บาท ดูช่างมีค่าต่อความรู้สึกของนักเรียนแต่ละคนเหลือเกิน ทั้งๆที่หลายๆคนมีปากกาสวยกว่าที่ครูจะให้ตั้งหลายด้าม

<p>        เปิดเทอมใหม่ปีนี้ ครูจิ๋มบอกนักเรียนในห้อง ม.3 ที่เป็นครูที่ปรึกษาว่า
        “ถ้าใครไม่ขาดเรียนเลยตลอดเทอม ครูจะมีรางวัลให้ และถ้าใครสามารถไปแข่งขันได้รางวัลอะไรมาก็ตาม ครูก็จะมีรางวัลให้ทุกคนเช่นกัน”
      เมื่อวานนี้ครูจิ๋มผ่านไปตลาดเห็นปากกาลูกลื่นสวยๆหลากสีที่ราคาถูกๆ จึงซื้อมา 4 โหล ตั้งใจจะมาให้รางวัลนักเรียน รุ่งขึ้นเกิดใจร้อนอยากให้รางวัลเด็กก่อนกำหนด เลยบอกนักเรียนว่า
     “ครูมีข่าวดีจะบอก จำได้ไหม เมื่อตอนเปิดเทอมครูบอกพวกเราว่าจะให้รางวัลนักเรียนที่ไม่ขาดเรียนเมื่อสิ้นเทอม แต่ตอนนี้ครูใจร้อน เปลี่ยนใจแล้วอยากให้ก่อนกำหนด …ไหนใครยังไม่เคยขาดเรียนเลยตั้งแต่เปิดเทอมมา ยกมือขึ้น” เด็กๆก็ยกมือกันร่วม 30 กว่าคน และถามครูพร้อมกัน
       “รางวัลอะไรคะ” เด็กๆท่าทางอยากรู้อยากเห็น
       “บอกเสียก่อนนะ ว่าครูไม่ได้ร่ำรวยอะไร ไม่มีปัญญาซื้อของแพงๆให้หรอก แต่ครูก็ตั้งใจอยากซื้อให้ด้วยนะ” ว่าแล้วครูจิ๋มก็ชูปากกาหลากสีขึ้นและบอกให้นักเรียนเรียงแถวมารับ
        สิ่งที่ครูจิ๋มไม่คาดฝันคือ ปากกาเพียงด้ามละไม่กี่บาท ดูช่างมีค่าต่อความรู้สึกของนักเรียนแต่ละคนเหลือเกิน ทั้งๆที่หลายๆคนมีปากกาสวยกว่าที่ครูจะให้ตั้งหลายด้าม
        แต่ละคนจ้องปากกา ตาแป๋ว ปากก็ส่งเสียงจองปากกาสีนั้นสีนี้กันอื้ออึง
      “หนูอยากได้สีนี้ค่ะ…เร็วๆซิเธอ เดี๋ยวถึงคิวเราก็ไม่ได้สีนั้นหรอก…”
        พอทุกคนรับเสร็จ เด็กๆ อีก 7-8 คน ก็บ่นปอดแปด
      “ขาดแค่วันเดียว ป่วยจริงๆด้วย …ก็ไม่ได้เหรอ?”
     “กติกาก็ต้องเป็นกติกาสิ” ครูทำเสียงเข้มแต่หน้ายิ้ม
     “ครูขา…ให้หัวหน้าห้อง กับรองฯ และเหรัญญิกห้องเถอะนะ เขาทำงานหนัก และขาดแค่วันเดียวเท่านั้น” เพื่อนๆในห้องช่วยต่อรอง 
     “ก็ได้”   เด็กที่เหลืออีกไม่กี่คนก็ตั้งท่าจะต่อรองอีก ครูจิ๋มจึงยกมือห้ามไว้ก่อน
     “ยังมีเวลาทำความดีอีกเยอะ”  ทุกคนจึงสงบลงและกลับเข้าที่เข้าทาง
     ทันใดนั้นมีเด็กคนหนึ่งยกมือขึ้น
     “ครูขา…วันนี้หนูได้รางวัลรองชนะเลิศการแข่งขันอ่านคำประพันธ์ของโรงเรียนเราด้วยนะ”
     “ครูรู้แล้ว…และเตรียมรางวัลไว้ให้แล้วด้วย ออกมารับได้เลย”
เด็กคนนั้นก็ยิ้มหน้าบานออกมา
     ครูจิ๋มเปิดกระเป๋า คลี่แบ๊งค์ร้อยมาใบหนึ่ง ส่งให้ นักเรียนทั้งห้องส่งเสียงเฮอย่างถูกใจ
     “ ตั้งร้อยบาทแน่ะ ” เด็กอีกคนโพล่งออกมา
      พอเด็กที่รับรางวัลเดินกลับมาที่โต๊ะ ยังไม่ทันลงนั่งก็รีบหยิบมือถือโทรบอกแม่ทันที
      คุยรายงานแม่ 2-3 ประโยค ก็ทำหน้ายู่ยี่ แล้วหันมาที่ครูจิ๋ม
  “ครูขาช่วยบอกคุณแม่หนูทีค่ะ … คุณแม่หนูไม่เชื่อ … แม่หนูบอกว่า มีครูที่ไหนเขาจะให้รางวัลแก่เด็ก” ***
</p>