ผมดีใจมากที่ทราบข่าวว่า รศ. สายันต์  ไพรชาญจิตร์ ได้รับรางวัลผลงานวิจัยดีเด่น ปี 2549 จาก วช.   เป็น 1 ในผลงานวิจัย 13 เรื่องที่ได้รับรางวัลชมเชย   ผมงานของ รศ. สายันต์ ที่ได้รับรางวัลคือ "กระบวนการโบราณคดีชุมชน : การวิจัยเชิงปฏิบัติการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมความสามารถของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมในจังหวัดน่าน"   ผลงานชิ้นนี้ควรได้รับรางวัลจริง ๆ   ผมเคยไปดูด้วยตนเองมาแล้ว   ผมยังติดใจ "พิพิธภัณฑ์วันเดียว" มาจนบัดนี้   คือเป็นพิพิธภัณฑ์ชุมชนที่ชุมชนร่วมกันสร้างอย่างง่าย ๆ   อาคารสร้างเสร็จในวันเดียวและชาวบ้านร่วมกันเอาสิ่งของโบราณมามอบให้

         ชาวบ้านไม่ได้มอบให้เฉพาะวัตถุ   แต่ยังมอบ "ความรู้ฝังลึก" ให้แก่พิพิธภัณฑ์ผ่านการ "ขอความรู้" ของ นศ.ระดับปริญญาโท - ตรี ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์   การได้เล่าเรื่องเก่า ๆ  เอาเรื่องเก่ามาฟื้นชีวิตผูกพันกับวัตถุที่เป็นของเก่า   ก่อความภูมิใจในรากเหง้าและประวัติศาสตร์ของชุมชน   เกิดพลังความเข้มแข็งของชุมชน   ผมจึงจัด รศ. สายันต์  ไพรชาญจิตร์ เป็น "นักจัดการความรู้ชุมชน"  เน้นที่ความรู้ด้านโบราณคดี   โดยมีชาวบ้านเป็น "คุณกิจ"    ทีมของ รศ. สายันต์ เป็น "คุณอำนวย"

         ผมเข้า Google ค้นชื่อ สายันต์  ไพรชาญจิตร์  พบบทความที่ท่านเขียนเรื่อง "โบราณคดีชุมชน" กับการโน้มรัฐให้รับรองสิทธิของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการอดีต   น่าอ่านมากครับ   อ่านได้ที่ http://www.bangkokbiznews.com/2007/special/total_article/pdf/24-sayan1.pdf และ http://www.bangkokbiznews.com/2007/special/total_article/pdf/25-sayan2.pdf   อ่านแล้วจะเห็นประเด็นของการกระจายอำนาจการจัดการตนเองของชุมชน

         จากบทความนี้ทำให้ผมทราบว่า รศ. สายันต์  ไพรชาญจิตร์ ได้ย้ายจากคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์  ม.ธรรมศาสตร์  ไปสังกัดโครงการโบราณคดีชุมชน  ภาควิชาโบราณคดี  คณะโบราณคดี  มหาวิทยาลัยศิลปากรแล้ว   เป็นอันว่าบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับ 1 ด้านโบราณคดี มศก.  ได้กลับมาอยู่บ้านแล้ว   และเชื่อว่าการวิจัยและพัฒนาโบราณคดีชุมชนของท่านจะก่อคุณูปการต่อชุมชนไทยอย่างมหาศาล

วิจารณ์  พานิช
 2 มิ.ย.50