"จ้า ป๋าแล้วแต่ชิน" และ "พี่ไม่สนใจว่าเราจะทำงานที่ไหน ทำอย่างไร.. ขอแค่เรารับผิดชอบงานเราให้ดี แค่นั้นก็โอเค"

ปล่อยให้สาวๆ เขียนระบายอารมณ์กันไปตั้งเยอะ.. คราวนี้ถึงคราว "ขาวสะเดิด" มั่งละก๊าน

ก็นึกไม่ออกไง ว่าจะเขียนอะไร เพราะเป็นคน "พูดไม่ค่อยเก่ง แต่รักหมดใจ"

พอดีตะกี๊เจอ "ป๋าย่ง" ใน MSN.. ป๋าอนุญาตให้ "เผา" ป๋าได้.. แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเผา "แปะ" ด้วย.. ชอบดิ!!

ขาวคิดว่า ขาวโชคดีมากๆ นะ ที่ได้มาเป็น "เด็กในสังกัด" ของเฒ่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้ง2.. เพราะอะไรหนะหรือ?? ก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ!!

รู้แต่ว่า อยู่ที่นี่ รู้สึกเหมือนอยู่ที่นี่.. ไม่ได้อยู่ที่อื่น.. (อ้าว แน่นอนดิ)

เอาซัดๆ เลยก็คือ.. ทั้งสองเฒ่านั้น มีอะไรบางอย่างที่ขาวรู้สึกประทับใจในความเป็นเฒ่า เอ้ย เป็นผู้บริหาร..

ยกตัวอย่างเช่น..

สำหรับ "ป๋า" .. ไม่กี่วันนี้ เพิ่งปรึกษาเรื่องอะไรซักอย่าง เกี่ยวกับการส่งครูไปสอนโรงเรียนเพลินพัฒนา.. ไอ้เราก็เริ่มเรื่อง ถามนุ่น ถามนี่ ปรึกษานุ่น ปรึกษานี่ ไปล้านแปด.. แต่ป๋าตอบว่า.. "จ้า ป๋าแล้วแต่ชิน"... ฮ่วยค่ะ!!.. แต่.. ขอบคุณค่ะป๋า

สำหรับ "แปะ".. ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุย ได้ปรึกษาไรมากมาย เป็นเพราะแปะได้งานใหม่ ที่มั่นคง และไม่คิดจะออกจากงาน (แล้วมั้ง).. ก็เลยนึกเรื่องเผา ไม่ออก.. แต่สิ่งที่คงอยู่ และประทับใจในตัวแปะ ก็คงเป็นคำพูดของแปะว่า "พี่ไม่สนใจว่าเราจะทำงานที่ไหน ทำอย่างไร.. ขอแค่เรารับผิดชอบงานเราให้ดี แค่นั้นก็โอเค"..

พี่น้องคับ.. พี่น้องเห็นอะไรในคำพูดของ "สองเฒ่าผู้ยิ่งใหญ่" นี้บ้างหรือเปล่า???

แล้วจะมาเฉลยว่าขาวเห็นอะไร!!