ความแตกต่างของชีวิต

สิบกว่าปีที่เขาค้อ..เด็กชาวเขา…เด็กพื้นราบใช้ชีวิตร่วมกันท่ามกลางความแตกต่าง….แต่ที่ทุกคนได้มาเหมือนกันและเท่ากันคือเวลาในแต่ละวันคือ 24 ชั่วโมงเท่ากัน…เด็กชายหยาง เด็กหญิงหมี เป็นเด็กชาวเขาเผ่าม้ง….จะมีอะไรมาเล่าให้ฟังเสมอ…เดินเท้าเปล่ามาโรงเรียนทุกวันวันละ 12 กิโล…เมื่อก่อนบนเขาค้ออากาศหนาวมาก..เช้าๆหมอกตกปานหิมะ…หมีและหยางจะเดินฝ่าหมอกที่ค้างตามใบหญ้า..ป่าข้าวโพดทุกวัน..กว่าจะถึงโรงเรียนเปียกดังกับถูกฝน…แต่พวกเขาแข็งแรงมาก..มาถึงโรงเรียนก็จะมาหา..บอกว่าไม่ได้อ่านหนังสือทุกวัน…เพราะพ่อกับแม่ของหยางและหมีไม่เคยเรียนหนังสือ..แต่เด็กทั้ง2มีมานะ อ้อนวอนให้สอนภาษาอังกฤษโดยมีเหตุผลว่า “พ่อบอกว่าถ้าหยางและหมีพูดภาษาอังกฤษเพื่อขอข้าวฝรั่งกินได้ ก็จะมีโอกาสไปประเทศที่ 3 ………แปลกมากเด็กป.2 มีแนวคิดอย่างนี้ได้อย่างไร……อยู่ไปจึงรู้ความจริงว่า…..เมื่อครั้ง ปี พ.ศ 2524 - 26  ที่เขาค้อกลายเป็นสมรภูมิรบ……พ่อของหมีเป็นหัวหน้าผู้หลงผิด….พ่อบอกว่าตอนที่พวกเราไม่ได้อยู่ในประเทศไทย….พวกเราอยู่ในถ้ำ…..มีอาวุธ…มีระเบิด…มียา….มีอาหาร…มีคนเจ็บ…คนตาย…พวกหนูไม่ได้เรียนหนังสือ….จนพ่อหนูกลับใจมาเป็นราษฏรอาสาร่วมรบหนูจึงได้มาเรียนหนังสือ……แต่อนิจจา….ครูสอนหมีได้แค่ ป.3….แล้วหมีก็หายไปนาน….อยู่มาวันหนึ่งหมีเดินมาหาที่บ้านพัก…ครูค่ะหนูจะมาบอกให้ครูไปกินเหล้าข้าวโพดที่บ้านหนู….ครูขอบใจมากนะที่คิดถึงครู…แล้วครูจะไป….การเชิญไปกินเหล้าข้าวโพดเป็นพิธีกรรมของชาวเขาเผ่าม้งที่ใช้ในพิธีแต่งงาน..ใช่หมีจะแต่งงาน…หมีมาเข้าเรียน ป.1 อายุ  13  ปีแล้ว เขาพยายามปฏิบัติตามกฎระเบียบของบ้านเมือง..”ถ้าเด็กคนไหนไม่เข้าโรงเรียนพ่อแม่จะถูกจับ…พ่อหมีกลัวถูกจับเลยพาหมีมาสมัครเรียน……ชีวิตเขาทั้งสองคงเดินทางต่อไป..ท่ามกลางวัฒนธรรมที่แตกต่าง..คนพื้นราบและคนดอย..เพราะหมีมีแฟนเป็นคนไทยพื้นราบ…นี่ไงละชีวิตที่แตกต่างกันแต่อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข….