วันนี้ผู้เขียนเดินผ่านหน้าห้องเจาะเลือดขณะเดินไปเข้าห้องน้ำ สังเกตุเห็นพ่อลูกคู่หนึ่ง คงกำลังรออะไรสักอย่างไม่ว่าจะรอเจาะเลือด รอผลเลือดหรืออะไรก็แล้วแต่ เดาจากภายนอก คุณพ่อวัยกลางคนแต่งตัวดีหน้าตาก็ดูดีนั่งเล่นกับลูกชายที่อายุคงจะ 10 -15 ปี แต่ดูเหมือนจะมีความผิดปรกติคล้าย ๆ กับเป็นเป็นเด็กปัญญาอ่อน แต่สีหน้าก็เปี่ยมด้วยความสุข  พ่อลูกคู่นี้นั่งเล่นชก โดยต่างฝ่ายต่างผลัดกันชก และอีกฝ่ายก็จะผลัดกันแบมือตั้งรับ(หมัด) ทั้งคู่มีสีหน้ายิ้มแย้ม มีบางครั้งลูกก็จะพลั้งเผลอเล่นแรงไปบ้าง ทำเอาคุณพ่อร้องโอ๊ยเบา ๆ ซึ่งขณะเล่นกันทั้งคู่ก็หัวเราะกันตามประสาพ่อลูก ทำให้คิดว่า บางครั้งความทุกข์ทางกาย ก็ไม่หนักเท่ากับความทุกข์ภายในหรอกน๊ะ อีกทั้งทำให้จิตใจของผู้เขียนรู้สึกอ่อนโยนและผ่อนปรนจากภาระงานประจำอย่างประหลาด  <blockquote>และหลายวันที่ผ่านมานี้ ผู้เขียนใช้รถบริการรถโดยสาร ทำให้พบว่านอกจากความรักของสองพ่อลูกนี้แล้ว ก็ยังพบเห็นความรักของแม่ที่มีต่อลูก โดยการปกป้องลูกเล็ก  ๆ ให้พ้นจากสายฝนที่กำลังตก ไม่ว่าจะใช้ผ้าที่มีอยู่และร่างกายของตัวเองบดบังละอองเล็ก ๆ ของสายฝน</blockquote> นี่แหละน๊า !!! ความรักนอกจากจะนำมาซึ่งความเสียสละ เพื่อให้คนที่เรารักมีความสุข ความสบาย แล้วก็ยังส่งผลให้กับคนที่อยู่รอบข้างรู้สึกอ่อนโยนและผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก เนี่ยแหละ!! ความรัก….