การจัดการ...เรื่องไม่เป็นเรื่อง

วันก่อนได้อ่านเอกสารที่ส่งมากับใบชำระค่าโทรศัพท์พบว่าคนไทยใช้ Weblog หรือที่เรียกว่า Blog เยอะ เพราะส่วนหนึ่งคนไทยมีนิสัยชอบเล่า...ด้วย (ประมาณนี้)

แสดงว่าเราก็คงเป็นหนึ่งในนั้นน๊ะ เพราะถ้าไม่สุดวิสัยแบบว่าเรื่องคอขาดบาดตายถึงจะไม่เล่า หรือต้องสัญญิงสัญญากันเอาไว้ก็จะไม่เล่า

แต่เรื่องที่จะเขียนนี้เป็นเรื่องของตัวเอง ธรรมด๊า ธรรมดา ที่จริงจะเรียกว่าเรื่องไม่เป็นเรื่องก็น่าจะถูก แต่อาจจะเป็นเรื่องการจัดการความรู้บ้างไม่รู้บ้างมาประยุกต์กับชีวิตประจำวันในการเอาตัวรอด และเอาความสบายของตัวเองแบบไม่เดือดร้อนคนอื่นเข้าว่าเป็น piority (เขียนถูกมั๊ยเนี่ย !! ยิ่งเก่งภาษาอังกฤษอยู่)

อย่างเพียงแค่การจัดการเศษใบไม้ เราก็ต้องคิดหาวิธีใช้พลังงานให้น้อยที่สุด แต่สามารถจัดการให้สะอาด เพราะช่วงนี้ผู้เขียนอยู่ลำพังกับลูก ๆ กับบ้านซึ่งมีบริเวณให้ปลูกต้นไม้พอสมควร ผู้เขียนชอบต้นไม้มากค่ะ โดยเฉพาะการปลูก แต่ไม่ชอบการดูแลรักษา รู้ตัวเหมือนกันว่านิสัยแย่มาก โชคดีคุณพ่อบ้านรับช่วงต่อ แต่ช่วงนี้คุณพ่อบ้านไม่อยู่น๊ะสิ มันก็กลายเป็นปัญหา โดยเฉพาะเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นเรียงราย..

เดิมผู้เขียนเก็บทีละใบ ๆ ชักเมื่อยล่ะสิ เปลี่ยนใหม่กวาดรวมกัน เอาเป็นว่าพื้นที่บ้าน 15 X 42 เมตร คิดเป็นเนื้อที่ 1 งาน 63 ตร.วา ประมาณนั้น กว่าจะเดินเอาเศษใบไม้มาทิ้งบริเวณถังขยะสาธารณะหน้าบ้าน นับไม่ต่ำว่า 10 รอบ เดินไปเดินมา ทำอย่างไรให้ประหยัดพลังงานเข้าไปอีกน๊ะ ปิ๊ง !! แว๊บ !! เออ ! แล้วทำไมเราไม่กวาดรวมกันไว้ใต้โคนต้นล่ะ ชักเข้าท่าแฮะ นอกจากเป็นปุ๋ยแล้วที่สำคัญ เราเหนื่อยน้อยลงสำคัญสุด ๆ และเนี่ยก็เป็นตัวอย่างการจัดการกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง...