ที่เด็กรักป่า  จะมีสมุดบันทึกประจำตัวเป็นคู่มือในการเรียนรู้ บันทึกทุกอย่างที่เรา สนใจ และมีเวลาอยู่ต่อหน้าสิ่งนั้นๆ

        การบันทึก เป็นภาพวาด นอกจากจะให้เราใกล้ชิดธรรมชาติ มากยึ่ง

ขึ้น  ฝึกการสังเกต ยิ่งวาดบ่อยๆ ยิ่งละเอียด ขณะวาด สมาธิเราจะอยู่กับสิ่งเดียว

         ฉันไม่ได้วาดรูปนานแล้ว ตั้งแต่ป่วย ลืมนึกถึงความสุข จากการวาดไปเลย....

         ตอนที่เด็กรักป่า มีนักเรียนอยู่ประจำกินนอนที่นี่ .. การอยู่กับเด็กๆ เด็กวาด เราก็วาด เอามาแลกกันดู ฉันไม่ได้เรียนมาทางวาดรูป แรกๆ

ก็อายเด็กๆ เพราะวาดเหมือนเด็ก

         แต่ต่อมา ก็ค้นพบว่า  ณ ที่เราพอใจ เป็นภาพที่ เราอยากจะเก็บไว้มากที่สุด

ทำไมล่ะ สิ่งที่อยู่ต่อหน้า สวยงามมาก

แต่เราไ่ม่้กล้าที่จะชม  ไม่กล้าที่จะบันทึก 

ไม่กล้าแม้จะบันทึกสิ่งที่สายดา เราบอกว่า งามที่สุด

น ่ารักที่สุด  สวยที่สุด หาไม่ได้อีกแล้ว

        การวาด จะทำให้เราเก็บ ความงาม นั้นไว้อย่างเนิ่นนาน

และนิ่งในใจเรา  นิ่ง จนกว่า.....เมื่อมาเปิดสมุดดูเมื่อไหร่ ก็รู้สึกว่า

ความงามนั้นอยู่ทุกที่ และพร้อมที่จะให้มาอยู่ในใจเราด้วย ซึ่งจะ

ซึมมาพร้อมกับสิ่งที่เรามองเห็น

      ฉันเริ่ม หาย่าม หาสมุด ปากกาสีดำกันน้ำ...เบื้องต้น แค่นี้  ที่เด็กรักป่า เราไม่อยากให้เด็กๆ ร่างดินสอก่อนวาด....

     การวาด ด้วยเส้นจริงๆที่เรารู้สึก จะมีอารมณ์ของเราอยู่ด้วย ซึ่งมันต้องฝึก ฝึกไปๆ ไม่ต้องพกยางลบ การมียางลบ ทำให้เรา

ไม่กล้า วาดไปลบไป เสียบุคลิกหมด  ถ้าวาดเสีย เราก็เปิดหน้าใหม่

หน้านั้นก็เก็บไว้เป็นทีระลึก

 

...เด็กๆมักชอบฉีกทิ้ง ถ้าไม่สวย

แต่หารู้ไม่ว่า เรากำลัง บันทึก ความเข้าใจในตัวเอง บันทึก ความเป็นครู

ของตัวเอง เราอย่าฉีกครูในตัวเราทิ้ง... 

                                       

ที่ห้องสมุดป้าหนุ่น ห้องหรือ โบสถ์ กลางน้ำ มีบัวอยู่โดยรอบ

สงบเย็นดี หน้าห้องสมุดนี้ เวลานักศึกษามา จะจองนอนที่นี่

เพื่อดูดาวกัน 

 

 

                                          

มะละกอที่เกิดเองหน้าหอประชุม ไม่มีใครสนใจให้เกิด อยากเกิด

อยากอยู่ตรงนี้ และสวยงาม มากกว่า ต้นที่ถูกดูแล 

        

   ต้นกล้วยรอบสระน้ำด้านหลัง ร่องรอยของวัวควายกับต้นกล้วย