นิทานเรื่องราชสีห์กับหนูคงเป็นที่คุ้นเคยของทุกคนดี ที่หนูตัวเล็กๆกระจ้อยร่อยสามารถช่วยราชสีห์ตัวโตได้
เมื่อสองวันก่อนได้มีโอกาสรู้จักกับอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งท่านมีตำแหน่งทางวิชาการถึงศาสตราจารย์ ถือว่าท่านมีวิชาความรู้ไม่น้อยเลย (ขั้นมากค่ะ) เมื่อทำงานร่วมกันส่วนใหญ่เราต้องขอคำแนะนำ หรือคำปรึกษา เพราะประสบการณ์น้อยกว่า
และเรื่องมีอยู่ว่าแต่เมื่อมาใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ wordธรรมดา ก่อนที่จะเสร็จงานอาจารย์ท่านบอกให้ระบุด้วยว่า file เอกสารนั้นอยู่ที่ไหน เวลากลับมาหาแล้วจะเจอ จึงกดแทรกชื่อและเส้นทาง ท่านก็แปลกใจเพราะปกติท่านต้องพิมพ์ว่าชื่อ file อะไร บันทึกเก็บไว้ไหน เมื่อทำเสร็จท่านรีบบอกให้ทำอีกหนคราวนี้ขอจดจะได้นำไปใช้ในคราวต่อไป
นิทานเรื่องนี้ไม่ได้สอนว่าตัวเองเก่งนิดเดียวมาสอนผู้ใหญ่นะคะ (บาปกรรม)แต่มองว่าไม่ว่าจะเป็นใคร อายุเท่าไหร่ อาชีพอะไร ก็สามารถแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ บางคนคิดว่าตนเองแค่พนักงานส่งหนังสือ หรือคนถ่ายเอกสารไปวัน ๆ แต่บางเรื่องเราต้องยกให้เขาเก่งในงานของเขา เรียกว่า ลปรร.ไม่มีเส้นขวางกั้นค่ะ
คนเก่ง ไม่ได้หมายความว่าจะเก่งหรือรอบรู้ทุกเรื่องครับ ถ้ามีคนเป็นแบบนั้นจริง คือรู้ทุกเรื่องเลย ผมว่าเขาคงจะอยู่ร่วมกับคนอื่นลำบากครับ
คำว่า ศาสตรจารย์ ในความหมายของผมคือ เขาเป็นคนที่รู้เรื่องใดเรื่องหนึ่งดีมาก ถึงขั้นของการเป็นเจ้าขององค์ความรู้นั้นๆ แต่ที่สำคัญองค์ความรู้นั้นไม่ได้หมายความว่าทุกเรื่องครับ
เห็นด้วยอย่างยิ่งค่า วันก่อนได้เทคนิคการซักเสื้อที่เปื้อนเลือดจากแม่บ้านที่ออฟฟิศ นี่ก็เป็นตัวอย่างนึงที่แสดงให้เห็นว่า …ไม่มีใครรู้ทุกอย่าง วัยวุฒิหรือคุณวุฒิสูงต่ำกว่ากันหรือไม่ ไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าต้องกล้าที่จะยอมรับว่าไม่รู้ และไม่ปฎิเสธโอกาสที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ