เมื่อมาเป็นที่หนึ่ง.....ครูอ้อยไม่ได้สอบได้ที่หนึ่งเลย...เปล่าเลย  ทุกคนนั่นล่ะ  ที่มาเป็นที่หนึ่ง   ปรารถนาที่จะเป็นที่หนึ่ง   อย่ามาปฏิเสธเลย  ว่าไม่เคยคิดที่จะเป็นที่หนึ่งในทุกเรื่อง  โดยเฉพาะผู้ที่เป็น....ผู้นำ  
 
ณ สี่แยกไฟจราจรแห่งหนึ่ง   เป็นสี่แยกที่ใหญ่มาก  หมายถึง  รถจำนวนมากมาย  มาจอดรอเพื่อที่จะวิ่งต่อไปตามสัญญาณ   ที่ได้ตกลงกันว่า   จะวิ่งในทางของตนเองเมื่อไฟเขียว 
และจะจอดนิ่งสนิท  เมื่อเห็นไฟแดง   ทุกคนในสังคมโลก  เข้าใจในสัญญาณและปฏิบัติร่วมกันอย่างเคร่งครัดและถูกต้อง 
สังคมจึงปกติสุข  หมายถึงสังคมบนถนนนะ  แต่สังคมแห่งการทำงาน   จอดรอได้หรือ  
สำหรับคนที่เคร่งครัดต่อเวลาในการทำงาน   รถอาจจะหยุดนิ่ง   แต่ใจของคนขับรถนั้น  ไม่ได้หยุดนิ่งเลย  
โดยเฉพาะ  รถคันนี้....และหลายๆคันที่มีการก้าวย่างต่อไปในการทำงานตามภารกิจที่ได้รับมอบหมาย   ตลอดจนการงานที่ปฏิบัติตามความพึงพอใจ   ตามแต่เวลาและความสามารถที่พึงมี... 
นอกจากจะคิดไปในวันต่อวัน   ยังต้องวางแผนชีวิตการทำงานไว้ล่วงหน้า   ในเดือน  ในปี  และในห้าปี สิบปี  
โอ....ไม่อยากจะคิดเลย...ขอให้มีแต่ชีวิตไปวันหนึ่ง....จะได้หรือ   ในเมื่อ...หู..ยังได้ยินเสียงวิจารณ์ถึง  การศึกษาไทยที่ล้าหลังและไม่ได้ผล  เมื่อเทียบเคียงกับประเทศเพื่อนบ้าน   
ทั้งๆที่เรื่องอื่นๆ  เราไม่ด้อยกว่าเลย  
ทำไม.....จอดรถกันแน่นิ่ง   แล้วคนที่จอดอยู่ข้างหน้า  หากไม่นำพาไป   หากยังจอดแน่นิ่ง   เมื่อไฟเขียวแล้ว...
ได้แต่มีรถยนต์ที่วิ่งไป   แต่...ความคิด..ความฝัน   ของวงการศึกษาไทย..ไม่ได้ขับเคลื่อนไปตามรถยนต์ที่วิ่งกันขวักไขว่เลย....
ท่านล่ะ   เป็นรถที่วิ่งไปมา   โดยไม่มีอะไรที่งอกเงยในชีวิตเลยหรือไม่  ไม่ทราบได้