เมื่อวันที่5 ที่ผ่านมา ที่ห้องนักเรียนชั้น ป.4 มีนักเรียนคนหนึ่ง...
 
เมื่อวันที่  5 ที่ผ่านมา  ที่ห้องนักเรียนชั้น ป.4  มีนักเรียนคนหนึ่ง...เป็นนักเรียนชาย  
เป็นนักเรียนใหม่  ที่เพิ่งเข้ามาเรียนได้ไม่กี่วัน 
ครูอ้อยยังไม่รู้จักชื่อของเขาเลย  ที่รู้ว่าเป็นนักเรียนใหม่  เพราะนักเรียนนั่งข้างๆบอกครูอ้อย  
วันนี้  เด็กชายคนนี้  ตาแดงๆ  ยิ่งเห็นครูอ้อยเหลือบตามามองบ่อยๆ  เวลาที่อธิบาย  ยิ่งร้องหนัก 
ครูอ้อยอยากให้บทเรียนนี้จบลงก่อนถึงจะถามไถ่ว่า...เป็นอะไร   
และแล้ว  บทเรียนก็จบลงจริงๆ  ครูอ้อยสาวเท้าเข้าไปถามทันที  ยิ่งถาม  เขาก็ยิ่ง...ร้อง  แงแง จนเพื่อนนั่งข้างๆ  บอกว่า ..... เขาคิดถึงแม่ของเขาค่ะ 
ครูอ้อยร้อง...อ้าว...อยู่ป .4 แล้ว  โตแล้ว  ยังร้องไห้หาแม่อีกเหรอ 
ครูอ้อย..ดุไปนิดนึง  เขาก็ไม่ยอมเงียบ  สักครู่  เด็กผู้หญิงนั่งข้างหน้าหันมาบอกกับครูอ้อยว่า...วันนี้เป็นวันเกิดของเขาค่ะ เขาเลยคิดถึงแม่ 
อ๋อ..ครูอ้อยคิดออก..เลยพานักเรียนทั้งห้องร้องเพลง  .....Happy Birthday  อวยพรให้เขา   สักครู่  ตาก็เริ่มหายแดง  และอ่านหนังสือได้เสียงแจ๋ว   ...
แต่วันนี้ ครูอ้อยมาพบบันทึกแรนด้อมเรื่อง...รากแก้วของครอบครัวที่ต้องดูแลรักษา 
ครูอ้อยคลิกเข้าไปอ่าน  ...แงแง  ครูอ้อยก็คิดถึงคุณพ่อคุณแม่เหมือนกัน...
แล้วใครจะมาปลอบถามว่า...เป็นอะไร..
แล้วครูอ้อยจะตอบว่า...ทำงานไม่เสร็จให้ทันเวลา..แงแง..
ใครจะมาปลอบให้ครูอ้อยหาย...แงแง