อนุทิน #129414

๑๗/๐๙/๒๕๕๖

 

อนุทิน  ๔๐.

 

สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่า “ให้”

 

 ตอนบ่ายวันนี้  น้อง ๆ ผู้หญิงน่าตาน่ารัก ๓ คนมาหาที่ร้าน หอบหนังสือเรียนพร้อมสมุด ดินสอ ปากกามาด้วย  มาถึงหน้าร้านผมก็ถามว่า “สาวหน้อย ๓ นางนี่มาหยังกั๋น?”  คุณเธอทั้ง ๓ ตอบเบา ๆ  “มาหาลุงหนาน”  ผมถามต่อ “มาหื้อฮยะอะหยัง?”  สองในสามคนนั้นตอบ  “มาหื้อลุงหนานจ่วยแป๋ภาษาอังกฤษหื้อพ่อง”  ผมถาม “มีหลายก่อ?” หมายถึงมีกี่หน้า คนหนึ่งตอบว่า “มีหน้าเดว”  ผมพูดต่อ  “อั้นกะนั่งตรงนั๊นกะแล้วกั๋นนะ...ไหนผ่อหลุ...เรื่องอะหยัง?”  เธอทั้ง ๓ คนนั่งล้อมวงลงกับพื้นบ้านแล้วนำเอาหนังสือมากางพร้อมกัน  ผมก็แนะนำให้ว่า อ่านยังงี้นะ แปลว่าอย่างงี้นะ  คุณเธอทั้ง ๓ ก็จดตามกัน ขณะนั้นผมก็ถามไปด้วยว่า “เฮียรจั๊นหยังกั๋นแล้วเนี่ย?”  คนหนึ่งตอบว่า “จั๊นปอห้า...”  ผมก็พูดต่อว่า “ตะก่อนลุงหนานกำลังเริ่มเฮียร ABC เลยหนาเนี่ย...หมู่ตั๋วยังดีหนา...ได้เฮียรตั้งแต่อนุบาลกั๋นแล้ว...เล่าเป๋นหยังปั๋นอี้ยังมาอ่านกั๋นบ่อออกแป๋กั๋นบ่อได้อยู่ล่า?”  พากันเงียบ และยิ้มน้อย ๆ สักพักก็แนะนำคำอ่านคำแปลในหน้านั้นจนเสร็จ สิ่งที่สังเกตได้อีกอย่างหนึ่งก็คือ พอบอกว่ามีแค่นี้แล้วนะ เด็กพยักหน้ารับ ไม่รู้จักคำว่า “ขอบคุณ” ไม่เห็นมีใครกล่าวคำนี้กันสักคนเลย...อือ แปลกดีนะ...แต่เราก็สุขใจที่ได้ให้...แม้จะเล็กน้อยก็ตาม

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (5)

ขอบคุณที่เข้าถึงจิตใจเด็กยุคใหม่ กริยาและมารยาทเป็นสิ่งที่ต้องปลูกฝังตั้งแต่ที่บ้าน และคุณครูสานต่อโดยเป็นแบบอย่างที่ดีจึงจะก่อให้เกิดและรักษาไว้ซึ่งวัฒนธรรมอันดีของคนไทยค่ะ รวมทั้งสภาพสังคมรอบด้านก็ควรต้องมีส่วนรับผิดชอบร่วมกันค่ะจึงจะได้สิ่งที่สูญหายไปคืนมา ขอชื่นชมคุณหนานนะคะ

ดีใจที่ได้อ่านค่ะ

ติดตามอ่านมาแล้ว 2-3 ครั้ง ชอบ "กำเมือง" ที่เขียนมาค่ะ

นึกถึงสมัยละอ่อน ตี่เกยอู้กำเมืองเจ้า ^___^

ขอบคุณนะคะที่แบ่งปัน

ชื่นชมความมีน้ำใจของ “พี่หนาน”

ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณทุกความคิดเห็นมากครับ…ช่วย ๆ กัน “ให้” เท่าที่จะทำได้ครับ