ขอบคุณน้องผึ้งนะคะ ที่ติดตามอ่าน

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เขียนเลยค่ะ

ใช่ค่ะ ที่นำไปทดลองให้นอนที่วังยาง ค่ะ แต่เวอร์ชั่นนั้นเวลาน้อยมากค่ะ

ถ้าจะทำจริงต้องเตรียมความพร้อมนานกว่านั้นค่ะ

ต้องมีการโอ้โลม ปฏิโลม กันเล็กน้อยก่อน

เป็นการแสดงความรัก ความเมตตา ทั้งกับตัวเราเอง และคนที่เรากำลังรู้สึกอยู่จนทำให้เรานอนไม่หลับ

เตรียมความพร้อมต้องเตรียมทั้งกาย และเตรียมทั้งใจค่ะ

แล้วเราก็จะผ่อนคลายอย่างแท้จริง

นอนอย่างนี้ หากนอนเพียงแค่ สิบ หรือ สิบห้านาที ก็ถือว่าได้พักผ่อนเต็มที่แล้วค่ะ อันนี้ท่านผู้บริหารโรงงานรุ่นที่1 ท่านกลับมาบอกว่า นำไปลองตอนพักทานข้าวกลางวัน ก็ได้ผลดียิ่งเช่นเดียวกันค่ะ (อิ อิ ท่านมีห้องทำงานส่วนตัวก็แอบนอนได้สบายดิ....)

สิ่งง่ายๆ นี้ที่มันจะยาก คือ การให้โอกาสตัวเอง ที่จะทำค่ะ

เมื่อยอมให้โอกาสตัวเองที่จะทำ (โดยลืมๆ คำว่า "ไม่มีเวลา" ทิ้งไป

ณ วินาทีนั้นก็จะอยู่กับ "ปัจจุบันขณะ" ที่เรารับรู้ การหายใจ เข้า และ ออก ตามที่มันเป็นจริงค่ะ

รับรู้อย่างต่อเนื่อง เราเรียกว่า "สติ สัมปชัญญะ" (เขียนถูกหรือเปล่าเนี่ยะ)

ฝึกวันละนิด วันละหน่อย จิตแจ่มใสค่ะ