สวัสดีค่ะ อ.วิรัตน์

เพื่อน ๆ อาจารย์แต่ละคนต่างใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าและน่าสนใจมากเลยค่ะ

จะรออ่านบันทึกถอดบทเรียนของกลุ่มกัลยาณมิตรที่ใช้พลังทางศิลปะพัฒนาคนกลุ่มนี้นะคะ

สมัยที่ใบไม้เรียนมัธยม มักจะสนิทกับเหล่าอาจารย์สอนศิลปะและเพื่อน ๆ ที่วาดภาพเก่ง เป็นตัวแทนโรงเรียน..

ใบไม้เป็นคนที่ไม่ส่งงานศิลปะเป็นประจำ แต่มักวาดรูปเล่นเอง ด้วยความสนิทกัน อาจารย์สอนศิลปะท่านหนึ่งที่เคยใช้ทั้งไม้เรียวตี เดินตามหาเวลาใบไม้โดดเรียน และหาสีให้ใบไม้วาด วันหนึ่ง ท่านถามใบไม้ด้วยความคับข้องใจว่า "ก็วาดรูปได้ ทำไมถึงไม่ส่งงาน" ใบไม้ก็ตอบด้วยความสนิทกันว่า "หนูไม่ชอบทำงานตามคำสั่งค่ะ"  เฮ้อ..ท่านคงกลุ้มใจกับลูกศิษย์คนนี้น่าดู..

ก็งานศิลปะนี่ต้องเห็นความงามด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอคะ ทำไมต้องมานั่งวาดสิ่งที่อาจารย์ศิลปะนำมาตั้งให้วาดตามด้วยเล่า..  นี่เป็นความคิดแบบเด็ก ๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้นึกถึงเรื่องของการฝึกทักษะเลย แหะ  ๆ

กลับมาที่เรื่องงานแสดงภาพวาด "คิดถึง-อยากเจอ" ขอเล่าความรู้สึกที่ได้ชมภาพให้ฟังในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความรู้เรื่องศิลปะอะไร แต่เป็นคนใช้เวลาในการเดินชมศิลปะ และพิพิธภัณฑ์

อ.สุชาติ วงษ์ทอง ฝีแปรงยังเฉียบขาด สมัยทำรายการทีวีสำหรับเยาวชน เคยเชิญอาจารย์ไปสอนวาดภาพให้ผู้ร่วมรายการที่พุทธมณฑลนี่แหละค่ะ และมูลนิธิที่ใบไม้เคยเป็นอาสาสมัครก็เคยใช้ภาพของอาจารย์ทำเป็น ส.ค.ส.ขาย และเคยเชิญอาจารย์มาสอนวาดรูปในค่ายเด็กด้วย เทคนิควาดรูปบางอย่างของอาจารย์ ใบไม้ก็นำมาประยุกต์เป็นกิจกรรมเด็กซะเลย ได้ผลดีค่ะ

ยง สุไลมาน ต้องบอกว่าชื่นชอบมุมมองของคุณยงมาก ๆ ที่สามารถเห็นความงามบนความธรรมดา เรียบง่าย หลายคนที่เดินผ่านในมุมเดียวกันอาจไม่เห็นความงามนั้น แต่คุณยงเห็น..  และสามารถแผ่ขยายความงามให้ยิ่งใหญ่ขึ้นด้วย

วันชัย  ผลอิน เป็นคนที่วาดภาพขุนเขา เงาไม้ในสายหมอก ได้งดงามราวกับฝัน น่าทึ่งจริง ๆ

สิริพงศ์   ศุกระรุจิ ชื่นชอบฝีมือแรเงาด้วยปากกาของคุณสิริพงศ์ ปากกาสีเดียวกับเส้นสายสั้นยาวจำนวนนับไม่ถ้วน แปรเป็นภาพอันน่าประทับใจ ยิ่งทราบประวัติจาก อ.วิรัตน์ ยิ่งชื่นชมมากขึ้นอีก โดยส่วนตัวแล้ว รู้สึกว่าการวาดภาพแรเงาด้วยปากกายาก แต่น่าสนใจอย่างยิ่ง

ส่วนภาพของอาจารย์วิรัตน์นั้นก็น่าสนใจที่นำกระบวนการจากงานวิจัยของชุมชนมาถ่ายทอดเป็นภาพวาด  อืม..คิดถึงงานศิลปะพื้นบ้านที่เคยได้ชมที่ Craft Museum ที่อินเดีย (ไปชมมา 2 ครั้ง แต่ละครั้งใช้เวลาทั้งวันเลย ถ้ามีโอกาสก็จะไปชมอีก) แล้วก็คิดเชื่อมโยงว่า มีศิลปินพื้นบ้านในพื้นที่พุทธมณฑลบ้างไหมหนอ เกิดความคิดอีกว่า ถ้ารวมตัวศิลปินพื้นบ้านแสดงงานที่เกี่ยวกับชีวิตและชุมชนของเขา คงได้กลิ่นอายของชุมชนที่นำมาเสนออย่างลุ่มลึก..

..เอาอีกแล้ว..เกิดไอเดียอีกแล้ว.. ก็เป็นซะอย่างนี้แหละเรา :P

ขอบคุณค่ะที่ส่งข่าวงานแสดงศิลปะคราวนี้และให้ข้อมูลที่น่าสนใจศึกษาต่ออย่างยิ่ง..^__^..