สวัสดีครับอาจารย์ (ใน version ไม่ลืม โลจิ้น(login)

ยินดีกับคณะเกษตรศาสตร์ของเราด้วยนะครับที่รักษาประเพณีอันเก่าแก่ไว้

ว่าวสนู กับ ทุ่งนาเป็นของคู่กันมาตั้งแต่อดีตกาล ผมก็เพิ่งกลับจากนา นอนฟังเสียงสนูว่าวรำลึกอดีต พร้อม ๆ กับไปเยี่ยมเยือนพ่อ(5 ธ.ค.51)

วันนี้ดอกเหงื่อของพ่อที่ถากถาง(ที่นา) ทำให้ผมได้เปรียบคนอื่น ๆ ก็ตรงที่หาเงินซื้อกับข้าวเท่านั้น ส่วนข้าวผมก็กลับไปเอาที่นา

เพียงแต่ปีนี้ว่าวสนูลดจำนวนลง

พออ่านบล็อกของอาจารย์ เพิ่งรู้ว่าว่าวสนูที่หายไปบางส่วนแอบมาอยู่คณะเกษตรศาสตร์ ม.ขอนแก่นนี้เอง ถึงบรรทัดนี้เสียงสนูก้องกังวาลในหัวใจอีกแล้วครับ

ขอตัวไปพักผ่อนตามอัธยาศัยก่อนนะครับอาจารย์