มวลมิตรเขาอยู่โพ้น  เมืองไกล
ยังเยี่ยมเราถึงใน      ถิ่นท้อง
อันเราอยู่มิไกล        ไหงแต่
ขอแค่คอยคอยจ้อง   จ่องไว้คงสม

ตาผมมันผ่าวร้อน     หนักหนา
มันส่อความอิจฉา     ต่าร้อน
พบกันนั่นดีหนา        สืบต่อ
เกิดก่อเป็นญาติซ้อน  กลุ่มก้อนกัลยาณ์