อ่านว่า จาว่า และ เอด้า ค่ะ เป็นชื่อโปรแกรมคอมพิวเตอร์ค่ะ พอดีครอบครัวเราเป็นครอบครัวคอมพิวเตอร์กันค่ะ

คุณหมอก็มีลูกเกินโหลนี่คะ ... อ๊ะ ๆ อย่าตกใจไป ... ก็ลูกศิษย์ไงล่ะคะ ฮ่ะ ฮ่ะ

คราวนี้หายไปนาน เพราะคุณยายของจาว่าและเอด้า เพิ่งตรวจพบว่าเป็นมะเร็งปากมดลูกขั้นที่ 1 เลยวุ่นวายอยู่กับการเดินทางระหว่างบ้านกับโรงพยาบาล ก็ทำด้วยความเต็มใจล่ะค่ะ แม่เราเองนี่คะ

อาการตอนแรกของคุณยายคือมีเลือดออกจากช่องคลอดค่ะ เป็นเลือดสีแดงสด ทั้ง ๆ ที่คุณยายอายุ 63 แล้ว ประจำเดือนก็หมดไปเป็นสิบปีแล้วค่ะ (เหมือนเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนไม๊คะ เอาเรื่องที่คุณหมอรู้อยู่แล้วมารีวิวซ้ำเน๊อะ) คุณยายนั่งกลุ้มอยู่คนเดียว 3 วัน ไม่ยอมบอกลูก ๆ เพราะเกรงใจ ฟังเหตุผลแล้วน่าตีจริง ๆ (ตอนเราเล็ก ๆ คุณยายตีเราก็ไม่เห็นจะเกรงใจเราเลย พอเราโตขึ้นมา แค่จะบอกให้เราพาไปหาหมอ มาเกรงใจอะไรกัน) หลังจากพาคุณยายไปตรวจให้แน่ใจ ตอนคุณหมอบอกวิธีรักษาให้มาคิดเป็นการบ้าน คิดถึงคุณหมอแป๊ะขึ้นมาทันทีเลยค่ะ คิดว่าถ้าปรึกษาคุณหมอคงจะได้คำแนะนำอะไรดี ๆ กลับมาเป็นตัวช่วยตัดสินใจเพิ่มขึ้นอีก แต่ก็เกรงใจ เพราะคุณหมอเองก็คงจะงานยุ่งมากอยู่แล้ว

ตอนนี้คุณยายตัดมดลูกทิ้งไปเรียบร้อยแล้วค่ะ แผลที่ผ่าก็หายดีแล้ว เหลือแต่ยังต้องใส่คอมฟอร์ตส่วนตัวอยู่ ตอนครบสองอาทิตย์ลองถอดออกแล้ว แต่ยังปัสสาวะเองได้ไม่ดี เลยยังต้องใส่ต่อไปอีกหนึ่งอาทิตย์ วันเสาร์นี้ (6-12-51) จะลองถอดดูอีกครั้งค่ะ

ตอนแรกที่เลือดออกนั่น คุณยายสุขภาพจิตตกมาก ๆ เลยค่ะ นั่งน้ำตาไหลอยู่คนเดียว แถมวิเคราะห์โรคเองอีกต่างหาก ว่าตัวเองต้องเป็นมะเร็งขั้นร้ายแรง ใกล้ตายแล้วแน่ ๆ ลูกเต้าก็ไม่มีใครสนใจ (ก็เล่นเป็นแล้วเก็บเงียบอยู่คนเดียวนี่คะ)

แต่ตอนนี้คุณยาย(และลูก ๆ หลาน ๆ) มีสุขภาพจิตดีขึ้นเกินร้อยแล้วค่ะ