- ชีวิตเป็นไปได้เพียงสองอย่างคือ เราต้องแก่ หรือไม่เราก็ตายก่อนแก่
- เมื่อเราแก่ ชีวิตก็ยังเป็นชีวิตเรา ที่เราต้องผ่านตรงนั้น
- คำว่าผลทางร้าย คงแล้วแต่การตีความ ว่าร้ายต่อตัวเอง หรือร้ายต่อคนอื่น
- ร้ายต่อตัวเอง เป็นเรื่องทำตัวเอง เพราะเราเลือกได้ว่าจะดีต่อตนเองหรือร้ายต่อตนเอง
- ร้ายต่อคนอื่นไหม ...ไม่แน่นัก... ประเด็นนี้ ...อาจจะมีบ้าง
- คือยามแก่ตัวเราอาจต้องพึ่งพาคนอื่นเรื่องสังขารและเงินทอง แต่ถ้าเราพร้อม ก็จะลดการพึ่งลงไปมาก แต่เรื่องไม่พึ่งเลยคงฝันเฟื่องไปหน่อย คำถามก็คือ ตอนนี้เราทำให้ลูกหลานพึ่งเราได้แค่ไหน ?
- พร้อมเรื่องสังขารคือถ้าเราเตรียมพร้อมดี ก็อาจเป็นไปได้ว่าจะไม่หง่อมหมดสภาพก่อนวัยอันควร ก็จะไม่สร้างภาระเรื่องสังขารให้คนอื่นมาก ซึ่งเรื่องนี้ผมจะแนะนำอ่านบล็อกของคุณหมอวัลลภที่ บ้าน_Go2No ครับ
- พร้อมเรื่องการเงินคือใช้เงินเป็น ใช้เงินฉลาด ไม่มีภาระหนี้สิน มีเก็บออมตามควร รู้จักลงทุนบ้าง ก็จะทำให้พึ่งตนเองได้ทางการเงิน อย่างน้อยก็บางส่วน
- แต่ดีต่อคนอื่นไหม เป็นไปได้ครับ อยู่ที่ความตั้งใจจะให้ ซึ่งไม่แน่ว่ายิ่งแก่อาจยิ่งสร้างสรรค์
- คนแก่มากมีผลทางร้ายไหม ก็คงขึ้นกับว่าเมื่อเราแก่ตัวลง เราจะเพิ่มประโยชน์ให้คนอื่น หรือจะไปเพิ่มภาระให้คนอื่น ผมว่าอยู่ที่การเลือกและการเตรียมตัวก่อนตั้งแต่วัยต้นของชีวิตครับ
- ในสังคมของการเรียนรู้ คนแก่จะมีคุณค่าตรงสามารถถ่ายทอดประสบการณ์และมุมมองต่อชีวิตให้คนรุ่นหลัง จัดเป็น ขิงยิ่งแก่ ยิ่งเผ็ดร้อน ครับ