สวัสดีครับคุณกวิน

....กวีหลี่ไป๋  ไม่น่าจะดื่มเหล้า หลงเงา จนคลั่งไล่จับเงาจันทร์ในน้ำ ...เสียดายนะครับ ไม่งั้นป่านนี้คงมีเรื่องดี ๆ ให้คนรุ่นหลังได้ขบคิดอีกมากจาก...กวีหลี่ไป๋

แต่มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เอง บางสิ่งรู้ทั้งรู้ก็ยัง...อยากคิด อยากทำ อยากพูด...เช่นนั้น ... เราคิดเหมือนกันหรือเปล่าครับ?

คงเป็นไปตามลิขิตฟ้าครับ  แต่ฟ้าคงจะยุ่งกับเราไม่ได้ ถ้าเราลิขิตตัวเอง ...

ผมคิดว่า...วิ่งตามเงาจันทร์ จนเหมือนคนฟั่นเฟือน หัวเราะ ร้องไห้ พร่ำเพ้อ พรรณา ตีอกชกหัว  ....

แล้วก็พลันได้คิด  โอ้ ... น่าสมเพชตัวเอง  พอหยุดวิ่ง ก็เห็นว่าแท้แล้ว... ก็แค่เงาจันทร์ หาใช่สาระอันใดไม่.... :)

พลันได้คิด...ก็ชนะตัวเอง ... เลยหยุดวิ่งตามเงา...หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยครับ   

แวะนำภาพ ... Earth Shine พระจันทร์ยิ้มมาฝาก ไม่ใช่หลงเงาจันทร์นะครับ แต่เป็น...ของจริง...ครับ