เวลาที่เราตกปลา เมื่อการกินเหยื่อแล้ว ครั้นเมื่อเรากระตุกเบ็ด แล้วขันรอกเข้ามานั้น บางครั้งเราก็ต้องหย่อนเบ็ด คลายเอ็น หรือปล่อยรอกบ้าง เนื่องปลานั้นยังมีแรง มีกำลังอยู่ ดังนั้นเราจึงต้องเย่อ ต้องดึง ต้องปล่อยกับปลานั้นเป็นพักใหญ่ เพราะถ้าหากดึงแรงเกินไปไม่ผ่อน ไม่คลายสายเบ็ดนั้นก็ย่อมตึงจนขาดเสียได้ เราก็จะไม่ได้อะไร ไม่ได้ปลา แถมยังเสียเบ็ด เสียสายเอ็น เสียเวลา แถมยังต้องมานั่งเสียใจกับสิ่งต่าง ๆ ที่ต้องสูญเสียไป

การปฏิบัติธรรมนี่ก็เช่นเดียวกัน หากเราปฏิบัติจนตึงไป เครียดไป ก็ต้องรู้จักผ่อน จักคลาย ตามภาษาวิปัสสนาท่านเรียกว่า “การเปลี่ยนอารมณ์”

ผ่อนบ้าง คลายบ้าง เข้าพรรษาก็ยังต้องมีออกพรรษาเลยเน๊อะ

อานิสงส์เข้าพรรษาท่านก็ยังหย่อนพระธรรมวินัยให้ถึง ๕ ข้อ

ข้อปฏิบัติ และจริยวัตรเหล่านี้เป็นอุบายแห่งการภาวนา

หากเราตึงก่อนเกินก็เกินพอดี

หากเราหย่อนเกินไปก็ไร้ความพอดี

ทางสายกลางหรือมัชฌิมาปฏิปานั้นจึงเป็นทางสายเอกแห่งพระพุทธศาสนา

และทางสายกลางนี้จักเป็นทางที่พาเราก้าวหน้าในสายแห่งการ “ปฏิบัติธรรม”