ชนทั้งหลายต่างต้องการได้รับซึ่ง "ความเมตตา" แต่ทำไมหนาจึงนิยามความเมตตาออกมาเป็น "ความรัก..."

เมื่อชนทั้งหลายต้องการความเมตตาแต่เข้าใจ มอบให้ และเรียกร้องกลับมาเป็นความรัก ตนเองนี้ สังคมนี้ โลกใบนี้จึงวุ่นวายด้วยการเรียกร้องเพื่อครอบครอง เป็นเจ้าของ จับจอง เพื่อครอง "ความรักนั้น..."

หากโลกนี้อุดมไปด้วยความเมตตา โลกนี้จักมีศานติสุข

ความเมตตานำพามาซึ่ง "การให้"

การให้นั้นมีคุณค่าล้นเหลือมากกว่า "การรับ"

เมื่อชนทั้งหลายมีแต่ให้มากกว่าการรับ สังคมนี้ โลกนี้ ก็จะดำรงและคงอยู่ได้

เมตตาคือการให้

โลกที่อุดมด้วยการให้ คือโลกแห่งความเมตตา

เมื่อโลกนี้มีเมตตา โลกนี้ ชนทั้งหลายเหล่านี้จักมีได้ อยู่ได้

อย่างที่องค์พระศาสดากล่าวไว้อย่างชัดแจ้งว่า "เมตตาธรรม ค้ำจุนโลก