สวัสดีครับคุณกวิน

แวะมาด้วยความระลึกถึงที่กรุณาตั้งชื่อให้ผมครับ....

ชื่อ ใบโพธิ์ ดีกว่าชื่อ Bipolar มากเลยครับ

ชอบที่คุณกวินสรุปไว้  คุณกวินดูจะเป็นคนที่เข้าใจชีวิต เพราะศึกษาธรรมะมามากนะครับ.....ทว่า ชีวิตของผู้ใหญ่บางคน เช่นเราๆ ท่านๆ หากยังติดยึดอยู่กับความสุขแบบเด็กๆ คือขาดความระวังยั้งคิด ขาดการพิจารณาไตร่ตรอง ถึงจะเป็นชีวิตที่ไม่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ มีความสุข หรือมุ่งแต่จะเสพสุขไปวันๆ นั้นก็ดีอยู่หรอก แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายเพราะเป็นชีวิตที่ไม่มีแก่นสาร  ไม่มีการพัฒนา หรือยกระดับจิตใจของเราให้สูงขึ้น ความสุขแบบนี้ รัชกาลที่ 5 ท่านว่าเป็นความสุขแบบสัตว์ดีรฉาน นั่นเอง   คนนั้นย่อมต่างจากดีรฉานก็คือ การรู้จักใช้ชีวิตด้วยปัญญา รู้ว่าสิ่งไหน ผิดสิ่งไหนชอบ สิ่งไหนชั่วสิ่งไหนดี นั่นเอง สิ่งที่จะทำให้คนเป็นคนอย่างแท้จริง ก็คือธรรมะ นั่นเอง  เกลือช่วยไม่ให้เนื้อเน่าได้ฉันใด ธรรมก็ ทำให้ จิตใจของคนไม่เน่าเฟะฉันนั้น ทว่า คนจะรู้คุณเกลือก็ต่อเมื่อ รู้ว่าแกงมันจืด (แกงจืดจึงรู้คุณเกลือ) นั่นคือ คนมักที่จะรอให้เจอกับความทุกข์เสียก่อนแล้วจึงหันหน้าเพื่อศึกษาธรรม  นั่นเอง

อ่านแล้ว ทำใจได้ว่า โลกก็เป็นเช่นนี้ ดิ้นรน ต่อสู้กันไป ที่สำคัญต้องต่อสู้กับข้าศึกในกายในใจเราก่อนจะไปรบกับศัตรูภายนอกครับ

สบายดีนะครับ มาส่งข่าวว่าผมสบายดีและไม่ต้องกินยาจิตเวช คุมอาการแล้ว .... ต้องดูแลตัวเองให้ดีครับ และ ขอบคุณกำลังใจที่คุณกวินเคยให้ด้วยครับ