แล้วก็มาถึงจุดหนึ่งของการเดินทาง

เช้านี้เป็นวันอาทิตย์ที่อยู่บ้านแบบสบายๆ ที่เมื่อวานได้ทำความสะอาดบ้านเรียนร้อยแล้ว เสียงโทรมือถือมีสัญญาณเข้ามาจากต้นทางที่บ้านน้าสมัย ความรู้สึกแรกรู้ว่า น้าได้เดินทางต่อไปยังที่ที่ได้เตรียมตัวไว้นานแล้ว ทำให้วันนี้ที่ฉะเชิงเทราของผม นอกจากไปเยี่ยมพ่อ แม่ พี่ๆ น้องๆ หลานๆ แล้ว และต้องไปเยี่ยมคารวะศพน้าพิสมัยที่ผมได้ไปเยี่ยมมาอย่างยาวนานตั้งได้รับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลฉะเชิงเทรา เมื่อ 2 ปีเศษมาแล้ว สำหรับผมแล้วเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2551 ผมก็ได้ไปเยี่ยมและสังเกตเห็นว่าคราวนี้ น้าอ่อนแรงลงไปอย่างมาก ผมแวะไปบ้านที่น้าเคยอาศัยอยู่ที่เป็นบ้านพี่สาวและได้ข่าวว่าไปอยู่บ้านตนเองที่อยู่ไม่ไกลเพียงข้ามถนนประมาณ 30-40 เมตรซึ่งพักอยู่คนเดียวพอได้ยินเสียงผมน้าก็เดินข้ามถนนมาหาในวันนั้น

ไปถึงบ่ายโมงเศษๆ ผมได้เข้าไปทันรดน้ำศพ ที่ญาติเอาศพไว้ที่บ้านและขอขมาที่ได้ล่วงเกิน  ซึ่งผมก็เคยพูดเล่นกับท่านหลายครั้ง ครั้งสุดท้ายวันที่ 23 ที่ผ่านมา ท่านเดินข้ามถนนเพื่อมาคุยกับผมท่านอ่อนแรงลงไปมาก หลังจากคุยกันสักระยะ ผมคาดการจากประสบการณ์ของผมก็คาดว่าคงเร็วๆนี้อาจจะไม่เกิน 1-2 เดือนนี้ ผมถามว่ายังไม่ได้ทำอะไรอีกตามที่ผมคุ้นเคยกัยท่าน ท่านก็บอกว่าเตรียมตัวมานานแล้ว ทำอะไรไปมากแล้วและต้องทำบุญเพิ่ม ซึ่งผมก็ได้ทราบว่าหลังจากวันนั้นท่านก็ทำบุญเลี้ยงพระที่บ้านไปครั้งหนึ่ง ในบ้านหลักเล็กๆชั้นเดียวน้าก็อยู่คนเดียวและไม่ทราบว่ามีพี่น้อง หลานๆเข้ามาเยี่ยมบ้างหรือเปล่า พี่ น้องทุกหลังอยู่บ้านเป็นกลุ่มเดียวกันรั่วติดกัน ท่านคงจะเหงา และเศร้ามากที่เดียวที่อยู่คนเดียว เพราะในสมุดบันทึกของท่านมีข้อความว่า “ฉันอยู่คนเดียว” ทำให้พี่ๆ น้องๆ และหลานๆเมื่อเห็นแล้วทุกก็เศร้าอย่างที่น้ามีอยู่และของน้านั้นหมดไปแล้ว พี่ๆ น้องๆ และหลานๆ ผมก็ได้แต่แนะนำว่าเป็นบทเรียนที่ควรรับรู้ จดจำอย่างมีสติ และทำอย่างไรมิให้เกิดขึ้นกับพี่น้องคนหนึ่งคนใดอีก ตอนที่ท่านเสียชีวิตในตอนตีสอง สามี ลูก และหลานที่มาจาดกรุงเทพฯในตอนกลางวัน พร้อมทั้งพี่ๆน้องๆ อยู่กันอย่างพร้อมหน้า น้ามีอาการเหนื่อย นิดหน่อย หายใจช้าลงเหมือนคนนอนหลับจากทุกคนไปอย่างสงบ เหลือไว้แต่สิ่งที่น้าได้กระทำมา สำหรับผมเป็นบทเรียนของชีวิตอีกบทเรียนหนึ่งที่มีโอกาสได้นำพาบางช่วงของจิตใจน้าที่เข้มแข็งอยู่แล้วให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตัวเองจนวาระสุดท้าย.................แล้วผมก็กราบลาศพน้ากลับเข้ากรุงเทพฯตอนประมาณสี่โมงเย็น...................

.................................................................