ขอบคุณค่ะ ครูอ้อยและพี่หมอนน

ใช่ค่ะ หนังไทยทำเงินไม่ค่อยมีเรื่องที่จรรโลงจิตใจ เท่าไหร่ แต่มัทว่า ช่วงสี่ห้าปีมานี้ชุมชนคนทำหนังก็ดีขึ้นมากนะคะ

คนทำหนังดีๆมีเยอะ มีกลุ่ม independent filmmakers เป็นเรื่องเป็นราว แต่หนังที่ทำ่มักจะเป็นหนังที่เสียดสีสังคมกันซะมากกว่า คือดูแล้วได้คิด ว่าสังคมเรามีปัญหาอย่างไรบ้าง

มันมีประโยชน์ แต่ มันไม่ค่อยจรรโลงอ่ะค่ะ 

ก็เหมือนกับงานวิจัยที่เน้นการค้นหาว่าอุปสรรค (barrier) คืออะไร มากกว่างานวิจัยที่มาช่วยกันหาว่า ปัจจัยที่ทำให้งานสำเร็จ (success factor) คืออะไรหน่ะค่ะ

อยากให้หนังไทยมีตรงนี้มากๆ คือเน้นด้านบวกให้มากขึ้น เป็นแรงใจ กับ ตัวกระตุ้นต่อมความคิดที่จะแก้ปัญหา

_________________________________ 

ถ้าพูดถึงหนังไทยในรอบไม่กี่ปีนี้ มัทชอบเรื่อง 15 ค่ำเดือน 11ค่ะ (ที่เกี่ยวกับลูกไฟพญานาคทางอิสานบ้านเรา) ตอนมาฉายที่นี่ฝรั่งก็ชอบกันมาก

เทศกาลหนังนานาชาติปีนี้ เพิ่งมีไปเดือนก่อน เสียดายไม่ได้ไปดูเพราะมัวแต่ยุ่งๆ

เห็นมีเรื่อง

• Syndromes and a Century ของคุณอภิชาติพงษ์ แห่ง สัตว์ประหลาด (เรื่องนี้มีตัวละครที่เป็นหมอฟัน ไปแอบหลงรักพระภิกษุด้วยค่ะ)
  
• Twelve Twenty ของคุณเป็นเอก แห่ง มนต์รักทรานซิสเตอร์ และ เรื่องรักน้อยนิดมหาศาล
• Stories from the North หรือ เรื่องเล่าจากเมืองเหนือ ของคุณอุรุพงษ์ รักษาสัตย์ ท่านนี้มัทก็ยังไม่รู้จัก ไม่เคยดูผลงานเค้าเลย ทราบแต่จบ วารสาร มธ. แต่เท่าที่อ่าน review แล้ว เรื่องนี้น่าดูมากค่ะ อ่านแล้วอยากไปเดินเล่นกลางทุ่งทางเหนือ

หนังสารคดีที่อยากดูอีกเรื่อง แต่ ยังไม่มีโอกาส คือ เรื่อง เด็กโต๋ ของคุณ ป๊อบ อารียา (เป็นเรื่องราวของเด็กจากโรงเรียนแม่โต๋ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่) เรื่องนี้น่าจะจรรโลงใจมากทีเดียวค่ะ   

_________________________________

แต่ก็อย่างที่พี่หมอบอกแหละค่ะ แต่ละเรื่องนี่ทำเงินสู้ หนังผี และ หนัง แอคชั่น ไม่ได้แน่นอนค่ะ จบข่าว! : )