- คืนนี้...อาจารย์ท่านอื่นก็ล้วนเข้านอนกันแล้ว เหลือแต่ผู้เขียนกับอ.จงกลซึ่งดิ้นรนจะหาซื้อซิมการ์ดมาใส่มือถือสำหรับโทรกลับเมืองไทย
- เราออกไปเดินหาร้านมือถือกัน เข้าไปเจอคนขายชาวเวียดนาม เมืองนี้คนพูดไทยได้น้อยกว่าเว้มากนัก
- ผ่านไปสองสามร้านเขาก็จะรับแต่เงินดอง แล้วชี้ให้เราไปแลกเงินที่ธนาคาร
- ว่าแล้วก็เข้าไปติดต่อที่ธนาคาร ก็คุยกันภาษาอังกฤษและก็ไม่สามารถแลกได้ แต่เธอเขียนแผนผังให้ไปแลกที่ไปรษณีย์ซึ่งอยู่ไกลมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
- เลยเกือบหมดหวัง แต่ก็ลองเดินไปถามอีกร้านที่สี่...
- ก็เช่นเคย ซิมราคาประมาณ 140 บาท เราจะให้เขา 160 บาทด้วยซ้ำ โชคเข้าข้างเราที่มีแม่ค้าเวียดนามที่ขายของที่ระลึกเขามีเงินไทยเต็มกระเป๋าเลย มาช่วยพูดว่าได้กำไรนะ ทางร้านเลยยอมรับเงินไทย เขาจะได้กำไร 20 บาท
- พอดีเงินไทยมีแต่แบงค์ 500 เลยขอแลกเงินบาทแบงค์ย่อย เพื่อซื้อซิมการ์ด 160 บาท เลยทิปแม่ค้าที่ให้แลกเงินไป 20 บาท เขาดีใจมากเลย...
- จากนั้นไปสมทบกับไกด์หนุ่มชื่อ น้องใหม่ กะอ.ชัชวาลย์ รวมเป็น อ.จงกล รวมเป็น สี่คน ได้ฉายากันว่า แกงค์ F4 เราไปเดินเล่นในเมืองกัน ขอบอกว่าที่ตลาดยามค่ำคืนของฮอยอันนั้นรับแต่เงินดอง และดอลล่าร์ค่ะ
- เดินไปก็ไปเจอร้านขายซิมอีก ร้านนี้รับเงินดอง ต้องขอขอบพระคุณอ.ชัชที่อนุเคราะห์เงินดองให้เราซื้อซิมอีกหนึ่งอัน ดั้นด้นหาซื้อซิมกันเจอฝนตกหนักมากวิ่งกลับโรงแรมตัวเปียกปอนกันไปหมด.....
- คืนนั้น...ตั้งใจว่าจะโทรกลับมาเมืองไทยหาใครบางคน แต่...เนื่องจากเปลี่ยนซิมไปมาระหว่างของไทยและซิมเวียดนาม เลยเริ่มเบลอ...โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีสัญญาณ ต้องออกมาเดินมาสัญญาณนอกห้องยามดึกก็เปล่าประโยชน์ คืนนั้นซิมสองอันก็ไม่ได้ใช้เลย นอนไม่หลับเลยเรา
- มารู้ตัวอีกวันหนึ่งว่า.... ที่ไม่มีสัญญาณก็เพราะว่าเราเอาซิมเมืองไทยมาใส่หน่ะสิ อิอิ....