เรียน อ.วิศิษฐ์ วังวิญญู

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณพี่ดาที่ส่ง บันทึกนี้ให้อาจารย์ได้อ่านค่ะ และขอบพระคุณ อาจารย์ที่กรุณาเข้ามาให้คำแนะนำเพิ่มเติมการเรียนรู้ครั้งนี้

ด้วยความยินดีน้อมรับคำสอน และรู้สึกว่า ตัวเองไม่ค่อยนึกถึงความจริงข้อนี้เลย จะบันทึกไว้ในความทรงจำ และขอนำไปถ่ายทอดให้กระบวนกรที่ไปด้วยกันค่ะ

"ที่เราเห็นคนอื่น ๆ เข้มแข็งน่าเกรงขาม ด้วยตำแหน่ง วิชาชีพ และอื่นใด ที่จริง ลึกลงไป ก็คนธรรมดา ที่เปราะบางนั้นเอง เมื่อเห็นความจริงข้อนี้ ความกลัว ความกังวล ก็ลดลง"

ส่วนท่อนนี้ ทำให้สบายใจขึ้นมากค่ะ เพราะก่อนหน้านี้คิดว่า ทุกครั้งที่นำกิจกรรม ตัวเองต้องไม่มีความรู้สึกกลัวหรือประหม่า และพยายามจะดับลงให้ได้ โดยไปถึงสถานที่ก่อนเวลา ทำความคุ้นเคยกับห้อง และสงบสติอารมณ์

 "กระบวนกรจะยิ่งใหญ่แค่ไหน หล่อเลี้ยงความประหม่าไว้หน่อย ความเปราะบางไว้หน่อย เนื้อที่มีชีวิต ย่อมจะสร้างเนื้อใหม่ได้เสมอ"

ขอบพระคุณ อาจารย์ จากใจจริงค่ะ  สักวันคงมีโอกาสไปพบ พูดคุย ขอคำแนะนำเพิ่มเติม กับอาจารย์ที่เชียงรายบ้างค่ะ