ดาได้ส่งมาให้อ่าน อ่านแล้วยินดีในความก้าวหน้าครับ อา... การเริ่มกิจกรรมกับการเปราะบางของกระบวนกร ผมเขียน "ครูผู้เปราะบาง" ลงในปาจารยสารน่ะครับ พูดถึงเรื่องเดียวกันนี้เลย

เวลาเราเปราะบาง เป็นเวลาที่เราจะได้เรียนรู้อย่างประเสร็ฐที่สุดเลย เหมือนแผลที่เปิดออก เห็นเนื้อสด ๆ เช่นกัน คือมันมีโอกาสงอกงามได้

ที่เราเห็นคนอื่น ๆ เข้มแข็งน่าเกรงขาม ด้วยตำแหน่ง วิชาชีพ และอื่นใด ท่ีจริง ลึกลงไป ก็คนธรรมดา ที่เปราะบางนั้นเอง เมื่อเห็นความจริงข้อนี้ ความกลัว ความกังวล ก็ลดลง แต่หล่อเลี้ยงเอาไว้บ้าง จะเป็นไร กระบวนกรจะยิ่งใหญ่แค่ไหน หล่อเลี้ยงความประหม่าไว้หน่อย ความเปราะบางไว้หน่อย เนื้อที่มีชีวิต ย่อมจะสร้างเน้ือใหม่ได้เสมอ