สวัสดีค่ะ พีดา ยินดีที่แวะมาอ่านค่ะ สรุปได้ย้อนไปไกลกว่าที่คิด ประทับใจที่พี่ยังจำประโยคนี้ได้ ขอบคุณพี่มากๆ ค่ะ

"รู้สึกเหมือนถูกเปิดแผล แล้วไม่ได้รับการปิดหรือรักษา"

เป็นความเดือดร้อนอย่างมาก ในตอนนั้น เพราะถ้าหาก ไม่ได้ไปร่วมกิจกรรมเป็นผู้สังเกตการณ์ใน รุ่น 2 ก็คงไม่ลึกซึ้งถึงวันนี้ ตอนที่ไปเรียนรุ่น 1 รู้สึกเหมือนตัวเองยังต้องค้นหาอะไรเพิ่มเติม กระวนกระวายใจกับภารกิจที่ถูกคาดหวังว่าจะกลับมาเป็นกระบวนกรได้หรือ เรียนผ่านไป 6 วันเหมือนยังว่างเปล่าดังกระบอกไม้ไผ่

แต่เมื่อกลับมา หัวหน้าพยายามที่จะเข้าใจเรา เอาใจใส่การเรียนรู้ของเรา และเปิดโอกาสให้เราได้แสดงในหลายเวที ครั้งนี้ก็เช่นกัน กลับมาเขียนบันทึกส่งให้ผู้เกี่ยวข้อง และสำเนาให้ลูกพี่ทราบด้วย พี่เขาก็ตอบให้กำลังใจด้วยความเข้าใจ เหมือนพี่ดาเลยค่ะ