“การพูดคุยกันของมนุษย์เป็นหนทางในการก่อให่เกิดปัจจัยที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่เก่าแก่ที่สุด และง่ายดายที่สุด ทั้งในระดับบุคคล ชุมชน องค์กร และระดับโลก หากเรานั่งลงเพื่อคุยกันถึงสิ่งที่พวกเราให้ความสำคัญ เราจะกลับมามีชีวิต ชีวา กระตือรือร้นที่จะแบ่งปันสิ่งที่เราพบเห็น สิ่งที่รู้สึก ขณะเดียวกันก็รับฟังประสบการณ์และความรู้สึกของผู้อื่น” (มาร์กาเร็ต เจ.วีตเลย์)
ในช่วงเวลานี้ทุกท่านได้เห็นยุคที่โลกเต็มไปด้วยความเลวร้ายของมนุษย์ที่มีพื้นฐานที่เต็มเปี่ยมด้วยความกรุณา และได้ถูกตัดขาดออก โดยหันมาใช้ความรุนแรง ความเกลียวกลาด หยาบคายและกดขี่ผู้อื่น แต่เราก็พบเห็นจากปรากฏการณ์ว่ามีมนุษย์เราบางคนยังคงไว้ในความกรุณาแม้ว่าเขาจะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเพียงใดก็ตาม การสร้างให้พวกเราเข้าใจกันเป็นหนทางนำไปสู้เป้าหมายที่แท้จริงของมนุษย์เรา อาศัยการสื่อสารด้วยความรักที่ใส่ใจในเรื่องการพูด และการฟังอย่างลึกซึ้ง การหันกลับมาคุยกันใหม่อีกครั้งมิใช้เรื่องง่ายนักและเป็นสิ่งท้าทายของผู้ที่มีอคติ ทุกคนที่ได้เดินทางจากความเป็นผู้คนธรรมดาออกไปอย่างยาวไกล แต่ก็ง่ายเพียงแต่เรากลับมาอยู่ ณ ที่ที่เรารู้สึกว่าเราเป็นคนธรรมดาเฉกเช่นคนอื่นๆที่เราเห็นทั้งคุณค่า และความสำคัญในตัวเองที่ทุกคนล้วนมีอยู่ทั้งสิ้น ตลอดจนอยู่ในพื้นที่ สิ่งแวดล้อมที่มีความปลอดภัยของพวกเราทุกคนก็จะทำให้เราหันหน้าเข้ามาคุยกันใหม่อีกครั้งหนึ่งและครั้งนี้จะทำให้เกิดเกลียวสัมพันธ์ที่ยึดเหนี่ยวพวกเราเอาไว้
สิ่งที่เป็นความหวังอย่างแท้จริงก็คือพวกเราต่างมีเครื่องมือในการปลุกเร้าความดีงานที่มีอยู่ในตัวของทุกๆคน เราก็พบเสมอว่าในอดีตที่ผ่านมามีแต่คนอื่นให้เราฟังแต่ไม่มีใครฟังเราเลยนับตั้งแต่วัยเรียนในระดับต่างๆจนเมื่อเรามาทำงาน เราก็ถูกสอนให้เงียบและฟังคนอื่นจนบางครั้งเรารู้สึกว่าเราโดดเดี่ยว แปลกหน้า และไร้ตัวตน ไม่มีพื้นที่ให้ได้พูดเลยทั้งที่เราก็มีความต้องการ และความรู้สึก เมื่อมาเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเราเลยอยากพูดและให้คนอื่นฟัง พูดอย่างที่เราอยากฟังเท่านั้นและให้คู่สนทนาตอบคำถามเราเป็นข้อๆ จนกว่าเราคิดว่าได้ข้อสรุปเพื่อนำไปทำอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วจบกัน ทั้งที่ยังมีผู้คนอยากจะพูดคุยให้เราได้รับรู้ และบางที่ดูเหมือนว่าจะรับฟัง และเห็นแค่ข้อความที่เขาสื่อสารมาเท่านั้น หากเรายังอยู่ในกรอบนี้ก็ถือว่ายังดี เราต้องฝึกที่จะรับฟังคนอื่น ฟังอย่างลึกซึ้งรับรู้ทั้งความรู้สึกและความต้องการ พร้อมทั้งแสดงออกอย่างจริงใจให้ผู้คนเห็นว่ายังมีความกรุณายังมีอยู่ในหัวใจของความเป็นมนุษย์อยู่ในตัวเรา
.................................................