การปฏิบัติธรรม ไม่ใช่รูปแบบ

เรามักเข้าใจผิดกันอย่างมาก ในเรื่องของการปฏิบัติธรรม ไม่เข้าใจว่า ปฏิบัติไปเพื่ออะไร แค่ปฏิบัติตามๆกันเท่านั้น เลยได้แต่ความสงบแต่ไม่ได้ปัญญา

สมาธิ แปลว่า ตั้งใจ(มั่น) เมื่อไหร่ก็ตาม ที่คุณมีความตั้งใจกระทำอะไรๆ นั่นก็เป็น "สมาธิ" ทั้งสิ้น

เมื่อใจตั้งมั่นอยู่กับสิ่งๆหนึ่งเรื่องๆหนึ่ง จิตใจของคุณก็สงบจากเรื่องอื่นๆ นั่นก็คือ สมถะ

เรื่องอื่นๆที่เป็นจุดประสงค์ของการปฏิบัติให้สงบลง ก็คือ เรื่องที่ทำให้เราเป็นทุกข์

ความปลอดพ้น ปลอดโปร่ง ของจิตใจ ก็คือ ปัญญาก็จิต

(เพราะในขณะนั้น จิตสามารถ ปล่อยวาง สละ ทอดทิ้ง ไม่อาลัยใยดี หลุดพ้น จากความทุกข์)

อย่าไปยึดติด อยู่กับรูปแบบ แต่ให้ดูว่า ในขณะที่รู้ การยก ย่าง เหยียบอยู่นั้น "จิต" เป็นอย่างไร

หลักการมีอยู่ว่า ไม่มี ๒ ความคิด ในขณะเดียวกัน

เมื่ออยู่กับการรู้ - ก็ไม่มีความคิด

ความทุกข์ ความอยาก ตัณหา เกิดได้เพราะ ความคิด

เมื่อไม่มีความคิด ก็ไม่มีทุกข์..