ความภูมิใจที่สุดในชีวิตการทำงานสาธารณสุข
เป็นเรื่องการสร้างความเชื่อมั่นการทำงานในชุมชน
ข้าพเจ้าได้รับการบรรจุครั้งแรก ที่สถานีอนามัยตำบลปากแตระ
อำเภอระโนด วันแรกที่ ก้าวย่างเข้าสู่สถานีอนามัย (วันที่ 14 กรกฏาคม
2540)ข้าพเจ้ารู้สึกกังวลเป็นอย่างยิ่งว่า
เจ้าหน้าที่สถานีอนามัยและชาวบ้านที่นี่จะเป็นอย่างไรหนอ
จะทำงานร่วมกันได้หรือเปล่า
ข้าพเจ้าเริ่มรับมอบหมายหน้าที่การงานและหมู่บ้านให้รับผิดชอบ
รู้สึกว่าหนักเอาการสำหรับการเป็นน้องใหม่ที่นี่
ทำให้รู้สึกกังวลเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อ
รับการมอบหมายให้รับผิดชอบหมู่ที่ 1,2และ 6 ซึ่งทั้งสามหมู่บ้านนี้
เป็นชุมชนเมือง(ตรงสี่แยกรับแพรก)การคมนาคมในการไปรับการรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลสะดวกกว่าการไปรับการรักษาที่สถานีอนามัย
แตาข้าเจ้าก็ได้ใช้ช่วงโอกาสในการโน้มน้าวใจให้ประชาชนในหมู่ที่ 1 และ
2 ไปรับการรักษาที่สถานีอนามัยมากขึ้นกว่าในอดีตมาก
แต่ทั้งนี้ต้องใช้เวลาในการทำให้ชาวบ้านเชื่อมั่นในศักยภาพของสถานีอนามัย
ทั้งการเข้าไปคลุกคลีกับชาวบ้านโดยเฉพาะผู้สูงอายุที่อยู่บ้านเฝ้าเรือน
บางวันก็ไปเก็บข้อมูลหรือติดตามงานได้แค่วันละหลังหรือสองหลังคาเรือน
เพราะต้องจับเข่าคุยกับชาวบ้านสร้างความสัมพันธ์ให้เขาเข้าใจเรา
เชื่อมั่นในตัวเรา ซึ่งข้าพเจ้าเองก็ทำได้ มีอยู่วันหนึ่ง
ชาวบ้านในเขตรับผิดชอบของข้าพเจ้า(ม.1) ซึ่งทำงานอยู่ในตัวอำเภอระโนด
ได้รับอุบัติเหตุ มือเข้าไปในสายสะพานเครื่องจักร เป็นแผลฉีกขาด
ยาวประมาณ 6 ซม. ลึก ประมาณ 0.7
ซม.มารับการรักษาที่สถานีอนามัยโดยขับรถผ่านโรงพยาบาลระโนดมาถึงสถานีอนามัย
เมื่อมาถึงเข้าพเจ้าถามว่า ทำไมลูกพี่ถึงไม่แวะเย็บแผลที่โรงพยาบาล
คำตอบที่ข้าพเจ้าได้รับ คือ มารักษาที่นี่ดีกว่า
เพราะหมอก็เป็นกันเองดี ใส่ใจดูแล พูดคุยก็ดี
ไปโรงพยาบาลเสี่ยงกับแผลเน่า เจ้าหน้าที่ก็ปากจัด ได้ยินดังนั้น
ข้าพเจ้าก็ตอบไปว่า ยังงัยซะโรงพยาบาลก็ดีกว่าสถานีอนามัยอยู่แล้ว
เครื่องมือก็พร้อม หมอก็มี แต่ที่เขาไม่มีคือ
ความใกล้ชิดกันแค่นั้นเองแหละ
(แต่ข้าพเจ้าก็นึกยิ้มและภูมิใจเป็นที่สุดที่เขาเชื่อมั่นในเราและยอมเสี่ยงที่จะมารับการรักษาที่เรา
อาจเป็นเพราะการสร้างความสัมพันธ์
สร้างความเชื่อมั่นและเป็นกันเองกระมังที่เขายอมเสี่ยง)
ประเด็นที่ภูมิใจ คือ
เขายอมขับรถผ่านโรงพยาบาลระโนดมารับการรักษาที่สถานีอนามัยที่เขาเชื่อมั่นว่าเรารักษาเขาได้ดีกว่าและน่าประทับใจกว่า
ผลต่อแง่คิดในการทำงานของข้าพเจ้า อย่างน้อยเหตุการณืนี้ทำให้ข้าพเจ้าคิดว่า การที่เราจะทำงานร่วมกับชุมชนได้นั้น เราต้องรุกเข้าไปหาชาวบ้าน สร้างความผูกพันธ์ สร้างความรัก ความเข้าใจ ความมั่นใจ ให้ประชาชนในพื้นที่มีต่อเราในทางที่ดี เมื่อสร้างสิ่งเหล่านี้ได้ เราก็จะเป็นคนกำหัวใจของประชาชน งานในหน้าที่ของเราก็จะได้รับความร่วมมือในทางที่ดีตลอดไป.