สวัสดีค่ะอาจารย์ ^^

หนูเรียนวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร ที่มรภ.เชียงใหม่ ของอาจารย์ หนูเข้ามาอ่านบทความของอาจารย์ถูกใจบทความนี้ที่สุดเลยค่ะ

โดยที่หนูเป็นนักศึกษา เป็นวัยรุ่นคนนึง ในสังคมไทย หนูมีความคิดเห็นว่า ภาษาไทยสมัยนี้ ทั้ง เขียนทั้งอ่าน มั่วไปหมด หนูเคยเป็นคนที่ติดเกมส์ออนไลน์มาก หนูได้รู้จักกับเพื่อนๆในเกมส์ อายุน้อยที่สุดคือ 8 ขวบค่ะ หนูเคยมีความคิดว่า เด็กที่เข้ามาในเกมส์ ได้พูดคุยกะเพื่อนๆเขาใช้คำที่อ่านแล้ว มันฟังดู สับสนในความหมาย แต่เด็กๆเค้าก็เข้าใจกัน

อย่างเช่นคำว่า "กำ" ในโลกเกมส์ออนไลน์มัน หมายถึง กรรม เคราะห์กรรมที่ได้รับ หรือความหมายมันครอบคลุมมากมาย

ยกตัวอย่างคือ นายเอเล่าให้นายบีว่า"ฉันอกหักเพราะแฟนไปมีคนใหม่" นายบีเลยตอบว่า "กำ" ซึ่งในความหมาย "กำ"นั้นได้หมายถึง น่าสงสาร น่าเห็นใจ กรรมเวรจิงๆ และอีกหลายๆคำที่สรรค์สร้างขึ้นมาเพื่อให้ง่ายต่อการใช้พิมพ์เเละการเข้าใจตรงกัน แต่บางคำหนูก็ยังไม่เข้าใจความหมายมัน

หนูว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้า เด็กเล็กๆที่ยังไม่มีวิจารณญาณพอที่ แยกแยะได้ว่าคำไหนถูกไหนผิด แล้วเด็กจะสับสนไหมหากได้ไปเรียนรู้ภาษาไทยที่ถูกต้องในห้องเรียน เเต่ชีวิตจริงที่นำไปใช้ประจำคือคำในโลกเกมส์ออนไลน์พวกนี้ อนาคตภาษาไทยในรุ่นหลังต่อไปจะเป็นอย่างไร หากวัยรุ่นเยาวชนไม่อนุรักษ์ภาษาของประเทศตัวเองได้อย่างถูกต้อง

+ญาณิกา จิตวิทยาองค์การ+