กราบนมัสการพระคุณท่าน

ดิฉันเป็นสมาชิกใหม่ ได้เข้าไปอ่านข้อคิดต่าง ๆ ที่พระคุณท่านลงไว้ใน gotoknow.org และสนใจหัวข้อ (กำลังใจ เราสร้างได้ตัวเอง)ในตอนนี้ดิฉันต้องการกำลังใจให้กับตนเอง เพราะดิฉันสงสารคุณแม่ที่ไม่สบายนอนรักษาสุขภาพที่โรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้าฯ ด้วยเส้นเลือดไม่ไปเลี้ยงสมอง คุณแม่มีประวัติและรักษาสุขภาพที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าอยู่แล้ว น้องชายพาเข้าที่ห้องฉุกเฉินก่อนแต่ดิฉันได้พาคุณแม่ไปพบหมอที่เคยทำการตรวจคุณแม่คลีนิคนอกเวลาต้องเสียเงินค่าแพทย์ที่เบิกค่ารักษาพยาบาลไม่ได้ แพทย์ที่ทำการรักษาให้คุณแม่ x-ray สมอง ฟิลม์บอกว่าเส้นเลือดไม่ไปเลี้ยงสมองอาการตอนแรก อาการคือการโต้ตอบเชื่องช้าและไม่พูด ได้ admit ที่โรงพยาบาล เข้ามาได้สามวัน คุณแม่ยังไม่มีแรงที่จะใช้หลอดดื่มยา แต่หมอจะให้ออกโรงพยาบาล ทั้งทั้งที่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น ก่อนหน้าที่แม่จะเป็นเช่นนี้คุณแม่พูดได้เดินได้ แต่หลังจากอาการแล้วคุณแม่โต้ตอบช้าและเดินไม่ได้ไม่มีแรงที่จะเดิน ทำการรักษาอยู่แม่ยังไม่มีแรงที่จะใช้หลอดดูดน้ำซึ่งหมอให้ทานยา หมอยังจะให้ออกจากโรงพยาบาลพี่ชายอ่อนวอนหมอให้คุณแม่ได้มีโอกาสได้ทำกายภาพบำบัด คุณแม่ได้ทำกายภาพบำบัดได้ 2วัน ทางโรงพยาบาลก็จะให้ออกจากโรงพยาบาลอีก พี่ชายได้พูดกับคุณหมออยากจะขอทำกายภาพสัก 7 วัน (ซึ่งในการไปทำกายภาพดิฉันก็ได้ไปเป็นเพื่อนคุณแม่) คุณหมอแผนกกายภาพบำบัดนัดคนไข้พบแพทย์ดิฉันเลยให้พี่ชายมาแทน (คุณหมอแผนกกายภาพบำบัดใจดี)ไม่เหมือนหมอเจ้าของวอร์ด แต่ปรากฎว่าตอนกลางคืนของวันที่ 4 พย. 51 ซึ่งวันนั้นดิฉันก็ได้ไปพยาบาลคุณแม่ทั้งวัน ดิฉันกลับประมาณ 19.00 น.โดยให้น้อยชายอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่แทน ตอนที่น้องกลับคุณแม่ยังไม่มีอาการ(โรงพยาบาลเขาไม่ให้ญาตินอนเฝ้า) ให้ญาติเยี่ยมได้ถึง 20.00 น. ส่งสารคุณแม่คุณแม่มีอาการชักและไม่ดีขึ้น ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจและต้องต่อท้อ ดิฉันเห็นสภาพคุณแม่แล้วรู้สึกสงสารมาก ขณะที่ดิฉันได้บรรยายให้ท่านฟังนี้ ดิฉันสงสารคุณแม่มากรู้สึกกำลังใจไม่ค่อยดี คิดอะไรไปต่างต่างนานา อยากลาออกจากงานเพื่อไปดูแลคุณแม่ คิดช้าไปหรือเปล่า น่าจะคิดนานแล้ว คิดไปคิดมาทำให้ดิฉันนอนไม่หลับ เลยต้องนมัสการกับท่าน

และขณะนี้ก็รู้สึกว่าปวดศรีษะมาก ท่านได้โปรดแนะนำในการดำเนินชีวิตด้วย เพราะดิฉันต้องพึ่งยาพารา

กราบนมัสการ

พรกมล วงษ์จินดา(ปู)

6 พฤศจิกายน 2551