แม้นมีวาสนาคงพานพามาพบกัน

ผมใช้เวลาและความรู้สึกเขียนคำอำลาอาลัย จากหัวใจของชายผู้ที่ได้รับแต่ความเอื้ออารีจากหญิงที่งามด้วยน้ำใจและตัวตนแห่งชีวิต วันเวลาของความรู้สึกมิได้ทำให้กระบวนการของรอยยิ้มแห่งมิตรภาพและสายลมแห่งการอาทรลดน้อยลงเลย

ช่วงหนึ่งของบรรยากาศที่ได้พบพาน และร่วมทำงานเพื่อการศึกษา เสมือนหนึ่งลมที่พัดมาเพียงชั่ววูบ แต่ทำให้รู้สึกเย็นสบายทั่วทั้งหัวใจและชีวิตชั่วนิจนิรันดร์ แต่เนื่องจากกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติของฤดูกาล ความก้าวหน้าในหน้าที่การงานทำให้ ลมเย็นแห่งมิตรภาพต้องนำพาองค์ความรู้ และความรู้สึกที่ดี ๆ พัดพาตัวตนให้ยั่งยืนในทุก ๆ ที่ ที่ก้าวเดิน

“ เมื่อเราเห็นคนที่มีคุณค่า เราควรคิดที่จะทำตนให้มีคุณค่าทัดเทียมเขา

บุคคลสามคนที่เดินผ่านเรามา ๑ ใน ๓ ต้องเป็นอาจารย์เรา ผู้มีอุดมการณ์ ผู้มีเมตตาธรรมย่อมไม่รักตัวกลัวตาย จนทำให้เสียอุดมการณ์ หรือสิ้นเมตตาธรรม ตรงกันข้ามกลับจะยอมพลีชีพเพื่อพิทักษ์ธรรมตามอุดมการณ์และเมตตาธรรม ท่านคือต้นกล้าที่เติบโตแข็งแรง แตกใบ ออกดอก ออกรวง คือคนที่มีความสำเร็จ และสร้างคุณประการให้แก่โลก เป็นเช่นเดียวกับ ต้นกล้า เหล่านี้ เป็นผู้มีคุณธรรมในจิตใจย่อมกว้างขวาง รู้จักปล่อยวางรู้จักเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ อยู่ตลอดเวลา จนมิได้ทำให้บุญวาสนาผ่านเลยไป ”

รักและเคารพพี่สาวคนดีอย่างสุดใจ

นายรัตนทัต อ่อนประไพ

กศน.บางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา