สวัสดีค่ะ
- กลับไปค้นบันทึก..ย้อนอดีตมาฝากค่ะ
ฉันคือต้นหญ้าคราโดดเดี่ยว
รอยเท้าเกี่ยวกิ่งก้านสะท้านไหว
บางคราวล้มลงนอนแสนอ่อนใจ
พยุงใบประคองกิ่งอิงสายลม
ต้านแสงแดดแผดเผาปวดร้าวจิต
ขาดมิ่งมิตรเพื่อนใจไม่สุขสม
เกล็ดละอองน้ำค้างที่พร่างพรม
ชูช่อชมเพียงชื่นผ่านคืนวัน
ยามฝนโปรยลงมาฟ้ากระจ่าง
คืนเรือนร่างต้นหญ้าน้อยพลอยสุขสันต์
พบต้นใหม่ผุดเคียงเรียงคู่กัน
ไม่ไหวหวั่นสะท้านลมระทมกาย
ใยเพื่อนใหม่บอกว่าอย่าลิงโลด
จงได้โปรดย้ำเตือนอย่าเลือนหาย
ขอให้เจ้าจงอยู่ผู้เดียวดาย
เพราะกิ่งใบไร้สเน่หาหมดอาลัย