"เมื่ออารมณ์นิ่งๆ พฤติกรรมเดียวกันก็อาจเป็นเรื่องที่แตกต่างไปเลยก็ได้ แต่เพราะใจไปตัดสิน ชอบไม่ชอบไว้ก่อน เลยทำให้บางครั้งต้องแอบขอโทษในใจที่ไปหลงไม่ชอบไปก่อนแล้ว" Vij เรียกมันว่า "ความลำเอียง...แห่งใจ" ค่ะ เพราะมนุษย์เรามักจะให้ค่าของคนเท่ากับความลำเอียง...แห่งใจตน จึงทำให้เกิดความรัก โลภ โกรธ หลง เพราะเราได้วางตำแหน่งเขาไว้ไม่ถูกต้องไม่เหมาะสม จึงทำให้เกิดความยึดมั่น ถือมั่น และคาดหวังจากเขามากเกินความเป็นจริงที่เขาปฏิบัติแก่เรา

"เป็นคนใจแข็ง ไม่รับรักใครง่ายๆ และตัดใจตัดเยื่อใยได้เร็ว" เป็นกลวิธานแห่งการป้องกันตนวิธีหนึ่ง แต่ในความแข็งของเนื้อไม้ก่อนจะถึงแกนกลางเรามักจะพบเปลือกที่ห่อหุ้มเนื้อนั้นก่อนเสมอ หากไม่พัฒนาจากเปลือกนอกให้แข็งพอ ก็อย่าได้หวังว่าพวกแมลงแห่งใจตนจะเจาะชอนไชเข้าไปทำร้ายใจตนไม่สำเร็จ แข็ง ๆ เท่าไร ก็ยังแพ้ภัยใจตัวเอง

อ.จันทรรัตน์ ค่ะ บันทึกนี้ได้ข้อคิดเตือนสติอีกแล้วค่ะ "ให้วางตำแหน่งเขาอยู่อย่างเหมาะเจาะในใจเรา"